#NiechŻyjePlaneta
W ramach akcji #NiechŻyjePlaneta w kolejnym tygodniu 14.12. -20.12.2020r, w naszym internacie podjęliśmy się następnego wyzwania pod hasłem ,, Chodzimy wszędzie z własną torbą ”. Torby ekologiczne są przyjazne środowisku. Główną ich zaletą torb jest fakt, że są one przyjazne środowisku. To bardzo ważny argument w czasach, gdy jest ono zatruwane na wiele możliwych sposobów. Dlatego lepiej nie niszczyć go w kolejny sposób. Warto dbać o nie w miarę swoich możliwości, a zastąpienie popularnych reklamówek torbami papierowymi nie stanowi dla nas wielkiego wyrzeczenia. Pamiętajmy, że te foliowe rozkładają się przez ponad kilkadziesiąt lat, a w Polsce zużywamy ich naprawdę sporo. O wiele więcej niż w innych krajach Unii Europejskiej. Warto też pamiętać, że ekologiczne torby wykonane są z materiału, który w żaden sposób nie zagraża środowisku. Dlatego warto się na nie zdecydować i chronić w ten sposób środowisko.
Wystawa prac Stefanii Wójcik
W Bibliotece Uniwersyteckiej KUL Wydziału Nauk Inżynieryjno-Technicznych w Stalowej Woli można obejrzeć wystawę prac Stefanii Wójcik, artystki z Janowa Lubelskiego.
Ekspozycja jest czynna w dni powszednie, w godzinach od 9:00 do 15:00 na pierwszym piętrze w budynku Biblioteki Międzyuczelnianej przy ul. Popiełuszki 10.
Stefania Wójcik ukończyła PLSP w Zamościu na kierunku konserwacji zabytków oraz studia na UMCS w Lublinie. Pracuje jako nauczyciel dyplomowany. Jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Plastyków.
Pracuje w technice olejnej, akwareli, pasteli i batiku. Uczestniczy w wystawach indywidualnych i zbiorowych. Jej prace znajdują się w kolekcjach w wielu domach w kraju i za granicą (Belgia, Niemcy, Wielka Brytania, Kanada, USA). Zdobywczyni wielu nagród m. in.: Nagrody Kuratora, Medalu Kuratora, 5-krotnie Nagroda Burmistrza, Antka Roku, Wyróżnienie Prezesa PSNP, 2-krotnie Statuetka na Festiwalu Twórczości, 2 razy nagrody Muzeum Regionalnego, wyróżnienie na Ogólnopolskim Biennale, nagroda w Konkursie Ogólnopolskim w Rzeszowie 2017 i 2018.
„SYNERGIA” Elżbiety Boukourbane i Michała Potaczały
Niżańskie Centrum Kultury „Sokół” zaprasza do obejrzenia najnowszej wystawy w Niżańskim Centrum Historii i Tradycji. Zaprezentowany został efekt ciekawego przedsięwzięcia artystycznego duetu niżańskich artystów Elżbiety Boukourbane i Michała Potaczały. Wystawa nosi tytuł „Synergia”. Słowo to oznacza współpracę, której efekt jest większy niż suma poszczególnych oddzielnych działań.

Wystawa jest naprawdę wyjątkowa. Składa się na nią trzynaście unikatowych prac. Każdy obraz ma dwóch autorów, gdyż twórcy malowali wspólnie na jednym płótnie. Na wszystkich z nich widać ślady rozpoznawalnego stylu każdego z malarzy. Chociaż wiadomo, że zdjęcie nie odda piękna obrazu oglądanego na własne oczy, to zachęcamy do obejrzenia prezentacji, która musi tym razem zastąpić odwiedziny w naszej galerii.
LINK:SYNERGIA online
Spieszymy z pomocą dla przytuliska Psia Przystań
Przytulisko dla bezdomnych psów Psia Przystań w Stalowej Woli działa już od czterech lat. Prowadzi je Stalowowolskie Stowarzyszenie Opieki nad Zwierzętami. O psy troszczy się 20 wolontariuszy, a samo stowarzyszenie utrzymuje się z dobrowolnych datków i pieniędzy członków stowarzyszenia. Przez cztery lata działalności przez przytulisko przewinęło się 180 psów, z czego aż 160 znalazło nowy dom.
W akcję pomocy dla schroniska włączyli się również wychowankowie internatu RCEZ w Nisku pod opieką wychowawców: Małgorzaty Frączek i Beaty Bednarz. Pierwsza wizyta pani M. Frączek w przytulisku miała miejsce na początku marca 2020, tuż przed zawieszeniem zajęć stacjonarnych z powodu pandemii. Po powrocie do szkoły we wrześniu rozpoczęła się zbiórka darów dla przytuliska. 4 października grupa wychowanków internatu wraz z opiekunkami udała się do przytuliska, by przekazać zgromadzone przez uczniów koce, obroże, smycze, zabawki dla psów oraz karmę.
10 grudnia 2020 roku w ramach wolontariatu panie: Małgorzata Frączek i Beata Bednarz ponownie odwiedziły Psią Przystań, by przekazać poduszki, kołdry i plastikowe nakrętki, z których dochód przeznaczony zostanie na karmę dla psiaków.
#NiechŻyjePlaneta
Ziemia woła o pomoc. To fakt dowodzony w kolejnych dziesiątkach, a nawet setkach badań naukowców z całego świata. Bez zrównoważonego podejścia do korzystania z zasobów naszej planety wkrótce obudzimy się w sytuacji, w której nie będzie dla nas jasnej przyszłości. Pora zacząć działać!
Grupa RAS rusza z akcją #NiechŻyjePlaneta. O co w niej dokładnie chodzi? Akcja ma na celu zmotywowanie jak najwięcej osób, ale też siebie nawzajem do podjęcia wyzwań, opartych o akcję ONZ ActNow. W ramach tej akcji w naszym internacie w czasie 7 – 13.12.2020r. podjęliśmy się wyzwania pod hasłem ,, Segregacja odpadów i ich recykling”. Odkąd segregacja odpadów stała się w wielu miejscach obowiązkiem, siłą rzeczy nauczyliśmy się poświęcania większej uwagi temu, co wyrzucamy do kosza. Okazuje się jednak, że zrecyklingować da się właściwie wszystko i można to robić jeszcze efektywniej. W wyzwanie włączyli się zarówno wychowankowie jak i wychowawcy naszego internatu.
Efektem naszych wspólnie podjętych działań są zdjęcia pokazujące, w jak różnorodny sposób można segregować odpady, dbając w ten sposób o naszą planetę i środowisko.
Fotografia przyrodnicza – jesienna opowieść o lesie
Zdjęcia udostępniły: Małgorzata Frączek, Maria Kędra, Krystyna Potaczała, Małgorzata Grzybowska
Fotografia przyrodnicza – jesienny ogród
Zdjęcia udostępniły: Małgorzata Frączek, Maria Kędra, Małgorzata Grzybowska.
10 grudnia Międzynarodowym Dniem Praw Człowieka
Dzień Praw Człowieka to święto obchodzone corocznie 10 grudnia, a ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ (rezolucja 423 (V) z 1950 roku) w rocznicę podpisania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka w 1948 roku. Dzień ten poświęcony jest obrońcom praw człowieka walczącym o poszanowanie praw człowieka.
Historia pokazuje, jak wiele osób z różnych kontynentów i kultur wkładało wysiłek w działania zapewniające przestrzeganie praw i wolności człowieka. Wiele z tych osób doznało prześladowań, skazywanych było na długoletnie wyroki więzienia lub nawet karę śmierci. Obchody Międzynarodowego Dnia Praw Człowieka są okazją do uczczenia ich odwagi i osiągnięć, ale także zwrócenia uwagi na zagadnienia współczesnego świata.
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw, a każdy człowiek ma prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa swej osoby - te fundamentalne dla każdego wartości są zawarte w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ogłoszonej 10 grudnia 1948 r. na obradującej w Paryżu Trzeciej Sesji Ogólnego Zgromadzenia ONZ.
Mikołajki u medyków
By tradycji stało się zadość, 6 grudnia św. Mikołaj pamiętał także o niżańskich medykach. W jego imieniu drobne upominki (bombki ręcznie malowane przez pracowników internatu RCEZ w Nisku) ratownikom medycznym i pracownikom izby przyjęć niżańskiego szpitala przekazła pani Krystyna Potaczała.
Malowanie bombek w internacie
Chociaż pandemia koronawirusa trwa w najlepsze, zmusza do zachowania reżimu sanitarnego, ogranicza nasze kontakty i działalność w przestrzeni publicznej, nie można rezygnować z tego, co zawsze było dla nas tak ważne. Wirus nie może zepsuć nam atmosfery świąt Bożego Narodzenia.
I chociaż tegoroczne świętowanie będzie inne niż zwykle, starajmy się być blisko siebie, okazywać sobie życzliwość, wdzięczność, zrozumienie. Bądźmy razem!
W internacie RCEZ już trwają przygotowania do świąt Bożego Narodzenia.
2 grudnia 2020 roku kilkoro pracowników internatu spotkało się na malowaniu świątecznych bomkek. Szkoda, że ze względu na bezpieczeństwo epidemiczne nie mogliśmy być ze sobą w poszerzonym gronie, z innymi pracownikami szkoły i naszymi wychowankami, jak to miało miejsce w latach ubiegłych.
Rezultaty naszego radosnego tworzenia przekazane będą niżańskim ratownikom medycznym jako wyraz pamięci i wdzięczności za ich codzienny trud.
Mikołajki
Mikołajki – tradycyjna, polska nazwa święta ku czci świętego Mikołaja, biskupa Miry, obchodzonego 6 grudnia w katolicyzmie i prawosławiu. Do XIX wieku był to na ziemiach polskich dzień wolny od pracy. W 1969 roku w Kościele katolickim zniesiono święto, jest to już tylko tzw. wspomnienie dowolne.
Od średniowiecza w wigilię tego dnia święty Mikołaj (a właściwie osoba przebrana za niego) przynosił dzieciom prezenty. Współcześnie w Polsce nocą podkłada się dzieciom drobne upominki, małe zabawki a przede wszystkim słodycze. W XIX i XX wieku obdarzający dzieci podarkami w swoje święto Mikołaj został przekształcony w baśniową postać starszego mężczyzny z białą brodą ubranego w czerwony strój, który wedle różnych legend i baśni w okresie świąt Bożego Narodzenia rozwozi dzieciom prezenty saniami ciągniętymi przez zaprzęg reniferów Według różnych wersji zamieszkuje wraz z grupą elfów Laponię lub biegun północny.
Dzięki sprawnej promocji praktycznie zastąpił on w powszechnej świadomości tradycyjny wizerunek świętego Mikołaja, biskupa Miry.
Obecnie powszechna forma tej postaci wywodzi się z kultury brytyjskiej i amerykańskiej, gdzie jest jedną z atrakcji bożonarodzeniowych. W większej części Europy, w tym w Polsce, mikołajki obchodzone są tradycyjnie 6 grudnia jako wspomnienie świętego Mikołaja, biskupa Miry. Rankiem tego dnia dzieci, które przez cały mijający rok były grzeczne, znajdują prezenty, ukryte pod poduszką, w buciku lub w innym specjalnie przygotowanym w tym celu miejscu (np. w skarpecie).
Na skutek przenikania do europejskiej tradycji elementów kultury anglosaskiej (w szczególności amerykańskiej) także w Europie święty Mikołaj utożsamiany jest coraz częściej z Bożym Narodzeniem i świątecznymi prezentami.
Legendy
Zwyczaj wręczania prezentów w Mikołajki wywodził się ze średniowiecznych legend o życiu świętego Mikołaja, które stały się bardzo popularne dzięki przedstawieniom wystawianym od X wieku 6 grudnia. Najbardziej znana była, spisana w pierwszej połowie IX wieku w Konstantynopolu przez archimandrytę Michała, opowieść o trzech córkach.
Zgodnie z nią młody Mikołaj, jeszcze przed wyborem na biskupa, miał chciwego i bogatego sąsiada, który drwił z pobożności świętego. Bóg ukarał sąsiada i sprawił, że stracił majątek oraz popadł w skrajną biedę. Gdy nie miał już z czego utrzymać rodziny, postanowił sprzedać swoje trzy córki, ponieważ nikt nie chciał ich poślubić bez otrzymania stosownego posagu. Mikołaj, po długich rozważaniach tekstów Pisma Świętego i modlitwie, postanowił uratować cnotę dziewcząt. Trzykrotnie, pod osłoną nocy, wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej kolejnej siostry. Gdy sąsiad wyprawił już dwa wesela, postanowił dowiedzieć się, skąd biorą się tajemnicze pieniądze. Czuwał całą noc i ze zdumieniem odkrył, że to pogardzany przez niego Mikołaj wrzuca po raz trzeci pieniądze przez okno. Podziękował mu zawstydzony i postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami.
Zwyczaje
W średniowiecznej Europie zachodniej uważano świętego Mikołaja za patrona dzieci. W niektórych miastach odnotowano w źródłach zwyczaj wybierania w Mikołajki dziecięcego biskupa, który symbolicznie przejmował władzę. W XVI wieku na wyspach brytyjskich pojawił się rytuał wynoszenia tego dnia dyrektora ze szkoły i przejmowania władzy przez uczniów. Przetrwał on w niektórych regionach kilka stuleci.
Zbliżone do współczesnych zwyczaje mikołajkowe są udokumentowane od XV wieku w źródłach polskich, czeskich, austriackich, holenderskich, belgijskich i niemieckich. Święty Mikołaj pełnił w nich rolę osoby przynoszącej prezenty z okazji własnego święta. Jego atrybutami były siwa broda, pastorał, mitra oraz długa, czerwona szata biskupia. Wieczorem 5 grudnia obdarowywał owocami, orzechami, ciastkami czy cukierkami dobrze zachowujące się dzieci. Niegrzeczne uderzał pastorałem. Gdy nie pojawiał się osobiście, dzieci starały się przekazać, że czekają na prezenty, na różne sposoby. Z Holandii zachowały się zapisy o wystawianiu butów przy kominku. W Czechach dzieci wieszały skarpety na ramach okiennych, a w Austrii kładły buty na parapecie.
Współcześnie w Polsce, nocą z 5 na 6 grudnia, podkłada się dzieciom prezenty pod poduszką, w buciku lub umieszcza się je w dużej skarpecie. W wielu szkołach wymieniania się drobnymi prezentami z wcześniejszym losowaniem „swojego mikołajka” czy „swojej mikołajki” (czyli osoby, którą się obdaruje).
Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych
3 grudnia
Celem święta ustanowionego przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1992 roku jest przybliżenie społeczeństwu problemów osób niepełnosprawnych.
Niepełnosprawność jest jednym z ważniejszych problemów współczesnego świata. Według danych WHO ponad 650 mln osób na świecie jest niepełnosprawnych w następstwie psychicznych, fizycznych oraz sensorycznych niesprawności. Stanowi to ok. 10% populacji. Natomiast w Polsce liczba niepełnosprawnych to prawie 5,5 mln. Najczęstszą przyczyną niepełnosprawności są schorzenia układu krążenia, narządów ruchu oraz schorzenia neurologiczne.
Niezwykle ważną rolę w likwidowaniu barier i dawaniu szansy niepełnosprawnym odgrywają placówki takie jak Środowiskowe Domy Samopomocy, Aktywności Zawodowej, Warsztaty Terapii Zajęciowej. Dzięki nim dziesiątki tysięcy osób w całym kraju mogą lepiej i pełniej uczestniczyć w życiu społecznym. W takich miejscach osoby z różnego rodzaju niepełnosprawnościami mogą uczyć się tej samodzielności, nabywać umiejętności niezbędnych w codziennym życiu czy przygotować się do pracy zawodowej.
Możliwość pracy zawodowej bez wątpienia odgrywa ogromną rolę w procesie rehabilitacji społecznej. To okazja do spotkania z ludźmi, poczucie przynależności, samorealizacja – korzyści jest wiele. Dlatego tak ważne jest wspieranie zatrudnienia osób z niepełnosprawnościami.
Pracodawcy mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do wynagrodzenia niepełnosprawnych pracowników, a także m.in. dopłaty do wyposażenia i dostosowania stanowiska pracy do potrzeb takiego pracownika.
Niepełnosprawność nie pozbawia możliwości realizowania własnych aspiracji życiowych i zawodowych. To, że ktoś utracił jakąkolwiek sprawność, nie oznacza, że jest inną osobą czy osobą na straconej pozycji. Często dzieje się odwrotnie, czego przykładem mogą być sukcesy osób niepełnosprawnych w sporcie czy kulturze, o których można usłyszeć coraz częściej. Pokonują oni swoje bariery i pokazują, że nie chcą być postrzegani jako osoby gorsze.
Celem corocznych obchodów Dnia Osób Niepełnosprawnych jest zwrócenie uwagi na prawa osób z niepełnosprawnością, upowszechnienie idei tolerancji, otwartości i szacunku dla inności, a także ukazanie korzyści płynących z pełnej integracji osób niepełnosprawnych w życiu politycznym, społecznym, gospodarczym i kulturalnym.
Barbórka, czyli Dzień Górników
4 grudnia
Jak twierdzi śląskie przysłowie, „Barbara święta o górnikach pamięta”. 4 grudnia obchodzimy Barbórki, czyli święto górników – jedno z najbardziej znanych i rozpowszechnionych obchodów dni zawodowych w Polsce. I choć sama tradycja świętowania tego dnia jest ciekawa i bywa bardzo widowiskowa, to trudno zamykać oczy na środowiskowe konsekwencje wydobycia węgla. A te są katastrofalne. Polska jest trzecim emitentem CO2 w Unii Europejskiej (odpowiadamy za ponad 10% emisji w Unii) a na terenie naszego kraju znajduje się największy, pojedynczy emitent CO2 w UE – jest to elektrownia w Bełchatowie, zasilana węglem brunatnym z tamtejszej kopalni. Jesteśmy jednym z niewielu krajów na świecie tak bardzo zależnym od węgla – brunatnego i kamiennego. Tymczasem odejście od paliw kopalnych na rzecz odnawialnych źródeł energii, bazujących na „przechwytywaniu” energii wytwarzanej przez słońce, wiatr czy fale morskie, jest warunkiem koniecznym do zatrzymania procesu ocieplania się klimatu. A to z kolei pozwoli nam zapobiec nieodwracalnemu łańcuchowi wydarzeń, który może uczynić Ziemię miejscem niezdatnym do życia nie tylko dla już ginących w zastraszającym tempie gatunków zwierząt, ale i dla nas – ludzi.
Barbórkowe tradycje
Podczas II wojny światowej św. Barbara staje się patronką walczącego polskiego podziemia. W Nadrenii natomiast uchodzi za towarzyszkę św. Mikołaja, która obdarowuje dzieci prezentami. Zapowiada także pogodę: „Jak Barbórki po wodzie, święta będą po lodzie”, głosi inne porzekadło. Zgodnie ze staropolską tradycją, włożone na Barbórki do wody ścięte gałązki jabłoni czy innego drzewka owocowego, rozkwitną właśnie na Boże Narodzenie.
Barbórki są ważnym świętem w polskim kalendarzu od niepamiętnych czasów, a górnicy mają do dnia swojej patronki szczególne podejście. Zwyczajowo, przed zjazdem w głąb kopalni, kierowali do świętej modlitwę z prośbą o zapewnienie ochrony i bezpieczną pracę. Pod jej wizerunkiem cała śląska rodzina prosiła o szczęśliwy powrót ze zmiany ojca, męża czy brata górnika, by mogli „szychta zrobić, a wybyć”.
4 grudnia rozpoczyna się więc od uroczystej mszy świętej i wspólnego pacierza w kopalnianej cechowni czy kościele, po których następuje część poświęcona zabawie. Górnicy – koniecznie w pełnym galowym mundurze i ozdobnej czapce z pióropuszem, bawią się na licznych koncertach, festynach lub balach – często przy muzyce kopalnianych orkiestr dętych, które inicjują zabawę, maszerując z muzyką ulicami osiedli zamieszkanych przez górnicze rodziny.
Do udanych barbórek należy kilka związanych z obchodami elementów: po pierwsze – „wyzwoliny”, czyli tradycyjne pasowanie na górnika przez uderzenie szpadą po ramieniu. Każdy adept ma na tę okazję przygotować kolegom „nieckę krupnioku” czy „napitek”. Częścią inicjacji są też „skoki przez skórę”, czyli specjalny gruby fartuch, zakładany pod ziemią przez rębaczy i pakowaczy, który trzyma dwóch starszych górników. Zasłużeni górnicy w Barbórki otrzymują paradne szpady.
W czasach PRL-u ten zwyczaj przyczyniał się do propagandowego ukazywania górników jako przodowników pracy. Sami zainteresowani zresztą dzięki temu mieli specjalne ułatwienia. Na przykład możliwość zaopatrzenia w tak zwanym sklepie górniczym, gdzie pojawiał się m.in. niedostępny nigdzie indziej sprzęt elektroniczny. Kilka dni przed obchodami są organizowane karczmy piwne. Górnicy zasiadają przy dwóch długich stołach, dzieląc się na starszych i bardziej doświadczonych – stare strzechy i młodszych, czyli strzechy młode. Rywalizują ze sobą w sprawach piwnych i biesiadnych. Opowiada się wówczas dowcipy, śpiewa pieśni górnicze i przekazuje prezenty powiązane z zabawnymi wydarzeniami, które w danej szychcie nastąpiły od ostatniej przedbarbórkowej karczmy. Za niepoprawnie skompletowany na tę uroczystość strój górniczy w ramach zabawy można dostać również symboliczną karę. Kobiety, które tradycyjnie nie biorą udziału w takim wydarzeniu, w tym czasie spotykają się w ramach jego odpowiednika – są to tzw. combry babskie. Barbórkom towarzyszy zazwyczaj także dodatkowa wypłata dla górników, która stanowi średnią za ostatnie 3 miesiące. Ze względu na niebezpieczny zawód, który naraża na choroby układu oddechowego i upośledzenia słuchu, górnikom przysługuje prawo do wczesnej i dość wysokiej emerytury.
Za swoją patronkę uważają św. Barbarę nie tylko górnicy. Ponieważ jest orędowniczką ochrony przed wypadkiem lub dobrej śmierci, uciekamy się do niej w sytuacjach, kiedy jesteśmy narażeni na szczególne niebezpieczeństwo. Można do niej się zwrócić również przy okazji burz i pożarów. Poza górnikami Barbórki obchodzą więc także strażacy, hutnicy, marynarze, rybacy, minerzy, saperzy, kamieniarze czy żołnierze.
Jako przedstawiciele zawodów pośrednio związanych z ogniem zwracają się do niej też kowale, murarze czy producenci ogni sztucznych. Zaś ze względu na epizod osadzenia w niewoli w legendzie o świętej, Barbara jest powiązana z symboliką twierdzy i wieży, a zatem chroni osadzonych, strażników czy… architektów. Z tych przyczyn w czasie II wojny światowej była opiekunką Polski podziemnej, a za posiadanie wiersza Krystyny Przygodzkiej z fragmentem „Święta Barbaro, górników patronko/ zejdź w niewoli podziemie czarne/ i szaty swojej koronką/ osłoń tajną drukarnię”, groziła – paradoksalnie do kompetencji świętej – kara śmierci.
Święta Barbara, żyjąca na przełomie III i IV wieku na terenie Bitynii, a dzisiejszej Turcji, mogła być w swoim otoczeniu cudzoziemką. Wykształcona i piękna córka wysoko postawionego urzędnika i kupca, Dioskura, wyznającego wielobóstwo, ucierpiała za przystąpienie do tępionej wówczas wiary chrześcijańskiej. Jak głosi legenda, Dioskur osadził ją w wieży, mając nadzieję na zmianę poglądów religijnych i zgodę córki na zamążpójście. Barbara prezentowała jednak bardzo stanowczą postawę, a jej upór w końcu zaczął przypuszczalnie grozić pozycji Dioskura, sam więc został jej prześladowcą. Torturowana i zastraszana – jak głosi legenda – po sądzie cesarskim, została ostatecznie ścięta przez własnego ojca, który zaraz po wykonaniu wyroku, zginął rażony piorunem. Uważa się, że to nietypowa śmierć uczyniła świętą Barbarę w tradycji kościelnej patronką bezpieczeństwa i łagodnego zgonu.
Dobra zabawa w Barbórki jest zatem gwarancją ochrony w pracy na kolejny rok. Górnicy więc w myśl powiedzenia „Kto w Barbórka nie pije, tego w grubie zabije” (gruba oznacza kopalnię), do corocznych obchodów zabierają się z pełnym zaangażowaniem.
5 grudnia - Międzynarodowy Dzień Wolontariusza
Praca, którą wykonuje się za darmo, z potrzeby serca, jest istotnie bezcenna. W celu wyrażenia uznania dla trudu wolontariuszy na całym świecie z inicjatywy ONZ obchodzony jest od 1986 roku Międzynarodowy Dzień Wolontariusza. To doskonała okazja, by uświadomić społeczeństwu wysiłek, jaki wkładają rozmaite organizacje pożytku publicznego w niesienie pomocy innym, zarówno na poziomie lokalnym, krajowym, jak i globalnym.
Początkowo słowo wolontariusz oznaczało osobę, która poświęca się służbie wojskowej. W XVIII i XI wieku zaczęły zaś pojawiać się pierwsze organizacje charytatywne (wiele z nich z inicjatywy Kościoła) skupione nie tylko na pomocy w miejscach działań wojennych, ale również w wymiarze lokalnym. Oczywiście nie oznacza to, że ludzie wcześniej sobie nie pomagali. Jednak dopiero w XX wieku wolontariat nabrał bardziej złożonego i zjednoczonego wymiaru. Dziś miliony ludzi dobrej woli czynnie uczestniczą w działaniach humanitarnych, pokojowych i charytatywnych, prowadzonych m.in. przez Czerwony Krzyż, Korpus Pokoju czy UNICEF. W Polsce wolontariat jest mniej powszechny niż na Zachodzie, w dużej mierze z powodu braku odpowiednich inicjatyw w czasach PRL-u. Sytuacja ulega jednak wyraźnej poprawie od lat 90., kiedy zaczęły powstawać liczne organizacje pozarządowe. Dziś na terenie kraju istnieje sieć Centrów Wolontariatu, które pośredniczą między osobami szukającymi pomocy i gotowymi ją ofiarować. Nieoceniony wpływ na rozwój świadomości pro-społecznej wywarła również Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Szacuje się, że obecnie ok. 10% Polaków jest lub bywa wolontariuszami.
Co to jest HIV?
HIV to skrót od angielskiej nazwy wirusa nabytego niedoboru (upośledzenia) odporności (z ang. Human lmmunodeficiency Virus). HIV namnaża się i niszczy układ odpornościowy zakażonej osoby, który po pewnym czasie przestaje chronić organizm przed chorobami. Zakażenie HIV nie daje charakterystycznych objawów. Jeśli nie wykona się testu diagnostycznego, można nawet przez 10-12 lat nie wiedzieć o tym, że uległo się zakażeniu. Osoba, która nie wie, że żyje z HIV, może zachorować na AIDS. Może też zakażać innych. Warto się testować!
Z inicjatywy Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) od 1988 roku dzień 1 grudnia jest obchodzony jako Światowy Dzień AIDS. Święto to ma na celu zwrócenie uwagi na walkę z AIDS, a także uświadomienie konieczności pomocy ludziom zakażonym wirusem HIV i chorym na AIDS oraz ich bliskim. Nieodłącznym symbolem solidarności z osobami żyjącymi z HIV i AIDS oraz ich bliskimi jest Czerwona Kokardka. Obecność Kokardki w sferze publicznej podczas obchodów Światowego Dnia AIDS przypomina, że osoby żyjące z wirusem HIV są pełnoprawnymi członkami społeczeństwa i powinny mieć możliwość życia i pracy w swoim środowisku, pamiętając równocześnie o obowiązku ochrony innych przed zakażeniem. Na świecie odnotowuje się blisko 37 mln osób zakażonych wirusem HIV. Liczba ta zbliżona jest do liczebności populacji Polski. Codziennie na świecie zakaża się około 6 tys. osób, a około 4,5 tys. osób umiera z przyczyn związanych z HIV/AIDS. W Polsce każdego roku wykrywanych jest kilkaset zakażeń HIV, co oznacza, że każdego dnia w Polsce co najmniej 3 osoby dowiadują się, że są zakażone tym wirusem. Po około trzydziestu latach od wykrycia w Polsce pierwszego zakażenia szacuje się, że nawet 35 tys. osób żyje z wirusem HIV, a prawie co druga osoba o tym nie wie i może nieświadomie zakażać. Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny od wdrożenia badań w 1985 r. do 31 lipca 2019 r. zakażenie wirusem HIV stwierdzono u 24 781 obywateli Polski i u osób innego obywatelstwa przebywających na terenie Polski, ogółem odnotowano 3 729 zachorowań na AIDS, a 1 423 chorych zmarło. W województwie podkarpackim od wdrożenia badań w roku 1985 do 31 października 2019 r. odnotowano ogółem 469 zakażeń HIV. Obecnie zakażenie wirusem HIV nie powoduje natychmiastowego zagrożenia utraty życia. Dzięki leczeniu antyretrowirusowemu (ARV) i szybkiemu wykryciu wirusa w organizmie można przeżyć długie lata aż do naturalnej śmierci. Wprowadzenie leczenia antyretrowirusowego spowodowało spadek zakaźności, a co za tym idzie – spadek liczby zachorowań na AIDS oraz spadek śmiertelności z powodu AIDS w krajach rozwiniętych.
Zachęcamy do włączenia się do obchodów Światowego Dnia AIDS w dniu 1 grudnia, poprzez przypięcie do ubrania Czerwonej Kokardki.
Więcej informacji:
https://aids.gov.pl/hiv_aids/faktyimity/
http://wwwold.pzh.gov.pl/oldpage/epimeld/hiv_aids/index.htm
21 listopada - Światowy Dzień Telewizji
Światowy Dzień Telewizji został ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w celu upamiętnienia obrad pierwszego Światowego Forum Telewizji, które odbyło się w Nowym Jorku w siedzibie ONZ w 1996 roku.
W tym dniu stacje telewizyjne na świecie emitują programy związane z zagadnieniami pokoju, bezpieczeństwa oraz rozwoju społecznego i gospodarczego. Promowane są także tematy związane z kulturą. Głównym zagadnieniem poruszanym podczas Światowego Dnia Telewizji jest wpływ telewizji na społeczeństwo. Omawiane są także zalety i wady płynące z oglądania telewizji.
Prekursorem telewizji w Polsce był Jan Szczepanik zwany „polskim Edisonem". Wynalazca w 1897 roku opatentował w Brytyjskim Urzędzie Patentowym oraz w Stanach Zjednoczonych „telektroskop" — „czyli aparat do reprodukowania obrazów na odległość za pomocą elektryczności". Udoskonalone urządzenie pojawiło się na wystawie światowej w Paryżu jako „telefot". Historia telewizji w Polsce rozpoczęła się w 1937 roku, kiedy w Warszawie została uruchomiona pierwsza eksperymentalna stacja telewizyjna. Miała ona charakter publiczny i nadawała program pod nazwą TVP1. Próbna transmisja telewizji odbyła się 26 sierpnia 1939 roku w Warszawie z udziałem Mieczysława Fogga, zaś pierwszym filmem wyemitowanym przez przedwojenną telewizję polską była „Barbara Radziwiłłówna". Po zakończeniu Il wojny światowej rozpoczął się okres rozwoju polskiej telewizji.
Światowy Dzień Telewizji jest okazją do poznania historii powstania telewizji oraz do zastanowienia się nad jej przyszłością i rozwojem.
Telewizja od czasów swojego powstania przeszła ogromną metamorfozę. Wielkie, drewniane skrzynie z czarno-białymi ekranami to już przeżytek.Takie urządzenia dzisiaj są już tylko w muzeach techniki. Nie tak dawno marzeniem każdego był telewizor z płaskim kineskopem. Kiedyś mało kogo było na nie stać, niewiele później na listę marzeń wpisały się telewizory plazmowe. I chociaż były one bardzo nowoczesne, to swoje ważyły i nie do każdego domu się nadawały. Aktualnie w najnowszych telewizorach możemy przebierać, jak w ulęgałkach. Nowoczesne, lekkie, cienkie - spełniają wszystkie podstawowe warunki, a i ceny są znacznie przystępniejsze.
Ile ludzi ogląda programy telewizyjne?
AUSTRALIA
Codziennie telewizję ogląda 16 milionów Australijczyków, którzy łącznie spędzają przed telewizorem ponad 4 miliardy minut.
KANADA
Każdego dnia Kanadyjczycy oglądają telewizję łącznie przez 130 milionów godzin.
STANY ZJEDNOCZONE
Telewizja dociera codziennie do 210 milionów Amerykanów.
NIEMCY
Niemcy oglądają telewizję średnio przez 223 minuty dziennie.
FRANCJA
Każdego dnia w 2016 roku przed telewizorem zasiada 43,5 miliona Francuzów.
HISZPANIA
Telewizję oglądają codziennie 33 miliony Hiszpanów.
PORTUGALIA
Codziennie w Portugalii telewizję ogląda 8,3 miliona osób.
FINLANDIA
W 2015 roku telewizję oglądało 3 679 000 Finów, średnio przez cztery godziny dziennie.
HOLANDIA
Telewizja dociera tu codziennie do 11,2 miliona osób, które spędzają przed telewizorem łącznie 49 milionów godzin każdego dnia (2016).
BRAZYLIA
Liczba widzów w Brazylii jest tak wielka – 132,5 miliona dziennie – że w porze największej oglądalności telewizję ogląda tyle samo osób, ile mieszka w całej Wielkiej Brytanii (64,8 miliona).
CHILE
Codziennie w Chile telewizję ogląda 5 milionów osób.
KOLUMBIA Telewizję w Kolumbii ogląda codziennie 13,5 miliona ludzi.
PERU
Oglądalność w Peru sięga 16 milionów osób tygodniowo.
19 listopada – Światowy Dzień Rzucania Palenia Tytoniu
Dzień ten, przypadający w trzeci czwartek listopada, ma już ponad 30-letnią tradycję. Pomysł zrodził się w USA w Californii, gdzie w 1974 roku zachęcono ponad milion palaczy do odstawienia papierosów na jeden dzień. Oczywiście 24 godziny nie wystarczą – mają jedynie zachęcić do całkowitego porzucenia nałogu. Z czasem do walki z tytoniem dołączył cały świat – zaczęły pojawiać się podobne inicjatywy, jak na przykład Dzień bez Papierosa (obchodzony 31 maja).
Na całym świecie tytoń zabija ponad 5 milionów osób każdego roku – w tym ponad 600 tysięcy osób, które palą biernie, wdychając dym osób palących w najbliższym otoczeniu. Choć śmiertelne skutki tego nałogu są powszechnie znane, głównym problemem związanym z rzucaniem palenia jest fakt, iż papierosy zabijają powoli – palacz może nie odczuwać skutków swojego nałogu przez wiele lat. Niestety, kiedy już się pojawią, często bywa za późno. Choć ostrzeżenia „Palenie zabija” widoczne jest na każdej paczce papierosów, informacja ta – z racji swojej powszechności – szybko traci swój wydźwięk. Jak się jednak okazuje, dość skuteczne są „odstraszacze” graficzne – na przykład zdjęcia, nieraz makabryczne, zniszczonych organów wewnętrznych skutecznie zniechęcają młodzież do sięgania po papierosy oraz zwiększają liczbę palaczy, którzy decydują się zerwać z nałogiem.
W wielu krajach – również w Polsce – wprowadza się współcześnie zakazy palenia w miejscach publicznych. Niestety, jak wskazuje badanie CBOS-u, zmiany te nie wpłynęły na zmniejszenie liczby palaczy. Zakazy odgórne ogrywają zwykle niewielką rolę – znacznie lepiej działa bowiem motywacja wewnętrzna, którą każdy powinien odnaleźć w sobie. Każdy palący, czyli co trzeci Polak.
Ogólnopolski Dzień Seniora – 14 listopada
Ogólnopolski Dzień Seniora obchodzony jest 14 listopada. W tym dniu organizacje pozarządowe, stowarzyszenia oraz instytucje aktywizujące osoby starsze wspólne obchodzą święto seniorów. Celem dnia jest promowanie aktywności osób w podeszłym wieku oraz dążenie do integracji młodszych grup społecznych z seniorami.
Według danych demograficznych do 2050 roku liczba osób powyżej 60 roku życia wzrośnie do prawie 2 mld. Od dłuższego czasu zauważalny jest demograficzny proces starzenia się społeczeństwa, a za kilkadziesiąt lat Polska będzie jednym z najstarszych narodów w Europie. Od niedawna zmienia się na lepsze wizerunek seniora. Dziś starość przestaje oznaczać zniedołężnienie, a staje się kolejnym etapem życia, w którym osoby starsze mogą realizować swoje zamierzenia oraz rozwijać własne zainteresowania. Coraz częściej seniorzy poszukują nowych form aktywności i zaczynają uczęszczać do Klubów Seniora, Uniwersytetów III Wieku, do lokalnych stowarzyszeń lub pracują jako wolontariusze. Osoby starsze chcą zdobywać nową wiedzę i poszukiwać nowych metod rozwoju.
Jeszcze kilkanaście lat temu sądzono, że mózg osoby w wieku emerytalnym nie jest w stanie przyjąć dużej dawki nowej wiedzy. Jednak badania naukowe zaprzeczyły tej tezie i udowodniły, że w starszym wieku dominuje inteligencja skrystalizowana, która składa się z dotychczasowej wiedzy oraz doświadczeń. Warunkiem przyswajania nowych informacji jest także stała aktywność umysłowa. Badania naukowe, które zostały przeprowadzone na grupie starszych osób grających przez osiem tygodni w gry komputerowe przeznaczone do treningu pamięci, udowodniły, że po tym czasie szybkość ich umysłu cofnęła się o 25 lat w testach na przetwarzanie informacji i o 10 lat w testach pamięciowych. W niedalekiej przyszłości wraz z rozwojem medycyny, technologii oraz świadomości społecznej na temat starości, osoby po 60 roku życia umysłowo będą dorównywać czterdziestolatkom.
Jednak, aby osoby starsze mogły korzystać z własnych możliwości, to muszą spotkać się z akceptacją społeczną. Niestety, zwłaszcza w krajach słabo rozwiniętych lub rozwijających się, gdzie pokolenie dzisiejszych 60-latków urodziło się i dorastało w warunkach wojny, niedożywienia, braku opieki zdrowotnej czy w złych warunkach mieszkaniowych, to wciąż nie ma możliwości rozwoju oraz częściej spotyka się z marginalizacją oraz krzywdzącymi stereotypami.
Światowy Dzień Cukrzycy
Dzień został zainicjowany przez Międzynarodową Federację Diabetologiczną (IDF) w 1991 roku. Data Święta upamiętnia urodziny odkrywcy insuliny - Fredericka Bantinga. Kanadyjczyk w 1922 roku wspólnie z asystentem Charlesem Bestem odkrył insulinę, co okazało się przełomem w leczeniu cukrzycy. Rok później za swoje odkrycie otrzymał Nagrodę Nobla. Razem z nim wyróżniono także Johna Macleoda, który był jego zwierzchnikiem z instytutu, natomiast pominięto asystenta. W tej sytuacji Banting dobrowolnie podzielił się premią pieniężną z Nagrody Nobla z Charlesem Bestem. W 1934 roku król Anglii Jerzy V nadał mu tytuł szlachecki Sir.
W 2006 federacja diabetologiczna przeprowadziła kampanię „Zjednoczeni na Rzecz Cukrzycy”, której celem było upowszechnienie wiedzy dotyczącej tej choroby. Dzięki działaniom IDF oraz innych organizacji diabetologicznych, Zgromadzenie Ogólne ONZ ogłosiło rezolucję na rzecz walki z cukrzycą, ustanawiając dzień 14 listopada Światowym Dniem Cukrzycy Narodów Zjednoczonych.
Oba święta stają się okazją do przybliżania społeczeństwu problematyki tej choroby oraz do promowania działań profilaktycznych. Na świecie prawie 350 milionów ludzi cierpi na cukrzycę, zaś od lat 90. XX wieku liczba nowych zachorowań wzrosła sześciokrotnie. Wiele osób wciąż nie jest świadoma przyczyn, objawów i prawidłowego leczenia cukrzycy, a choroba dotyka coraz więcej ludzi.
Tematy kampanii Światowego Dnia Cukrzycy skupiają się na różnych czynnikach wpływających na ryzyko cukrzycy i jej powikłań. Oto niektóre z nich:
- Kobiety i cukrzyca - nasze prawo do zdrowej przyszłości
- Zdrowe odżywianie
- Chrońmy naszą przyszłość: edukacja i zapobieganie cukrzycy
- Cukrzyca u dzieci i młodzieży
- Cukrzyca i pielęgnacja stóp
- Cukrzyca i otyłość
- Cukrzyca i powikłania nerek
- Twoje oczy i cukrzyca
- Cukrzyca i choroby sercowo-naczyniowe
- Cukrzyca i prawa człowieka
- Insulina na całe życie
Światowy Dzień Cukrzycy obchodzi ponad 230 stowarzyszeń członkowskich IDF w ponad 160 krajach, a także inne organizacje, firmy, pracownicy służby zdrowia, politycy czy celebryci. Działania związane ze świętem obejmują programy badań, kampanie radiowo-telewizyjne, imprezy sportowe, konferencje i wiele innych.
Typy cukrzycy zależą od jej przyczyn. Można wyróżnić cukrzycę typu I, II oraz cukrzycę ciążową. Na pierwszy typ najczęściej zapadają młode osoby, a jej przyczyną są zaburzenia układu immunologicznego i niszczenie komórek trzustki. Cukrzyca typu II pojawia się u osób dorosłych. Do przyczyn tej choroby należą uwarunkowania genetyczne, niewłaściwy tryb życia, otyłość i niezdrowy sposób odżywiania. Cukrzyca ciążowa pojawia się w sytuacji zwiększonego wzrostu stężenia hormonów (estrogenów, progesteronu i hormonów łożyska). To groźna choroba, która może zagrażać dla zdrowia i życia dziecka.
Nieleczona cukrzyca może doprowadzić do wielu uszkodzeń narządów w organizmie (siatkówki oka, nerek, nerwów) oraz do pojawienia się trudno gojących ran, które mogą spowodować amputację kończyn. Bagatelizowana cukrzyca może stać się przyczyną śmierci chorej osoby. Dlatego tak ważna jest odpowiednia profilaktyka oraz okresowe badania, które pomogą w zdiagnozowaniu wszelkich zdrowotnych nieprawidłowości.
11 Listopada – Narodowe Święto Niepodległości
„Dzień 11 listopada, jako rocznica odzyskania przez Naród Polski niepodległego bytu państwowego i jako dzień po wsze czasy związany z wielkim imieniem Józefa Piłsudskiego, zwycięskiego Wodza Narodu w walkach o wolność Ojczyzny - jest uroczystym Świętem Niepodległości”.
We środę 11 listopada obchodzimy 102. rocznicę odzyskania przez naszą Ojczyznę niepodległości po 123 latach niewoli austriackiej, pruskiej i rosyjskiej. Dzień ten został uznany za święto państwowe cytowaną wyżej ustawą z 23 kwietnia 1937 r. o Święcie Niepodległości, ale uroczyste obchody odbywały się już wcześniej.
W międzywojniu określenie daty odrodzenia Rzeczypospolitej Polskiej pozostawało kwestią dyskusyjną. Wątpliwości nie budził natomiast jej symboliczny charakter, bowiem nie sposób było wskazać jednego wydarzenia przesądzającego o wskrzeszeniu polskiej państwowości. Wybór daty Święta Niepodległości wiązał się z zakończeniem I wojny światowej w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne 11 listopada 1918 r. W tym samym czasie Rada Regencyjna, organ władzy zwierzchniej Królestwa Polskiego, przekazała władzę wojskową i naczelne dowództwo wojsk polskich, jej podległych, Józefowi Piłsudskiemu, który dzień wcześniej powrócił do Warszawy z niewoli w Magdeburgu. Trzy dni później Rada powierzyła mu także władzę cywilną. Przyszłemu Naczelnikowi Państwa podporządkował się Tymczasowy Rząd Republiki Polskiej w Lublinie pod przewodnictwem Ignacego Daszyńskiego, działający od 7 listopada.
Pierwszy raz odzyskanie niepodległości powszechnie upamiętniono 14 listopada 1920 r. Wcześniej nie było to w pełni możliwe ze względu na toczące się walki o kształt granic i byt Rzeczypospolitej. W latach 1919 - 1936 obchody odzyskania niepodległości odbywały się zwykle w pierwszą niedzielę po 11 listopada i miały charakter wojskowy. W całym kraju odbywały się wówczas rewie wojskowe, msze święte za Ojczyznę i uroczystości państwowe. W Belwederze zaś organizowano ceremonie wręczania orderów Virtuti Militari za męstwo okazane w walce o wolność.
Jednak dopiero w 1926 r. dzień 11 listopada formalnie uznano za datę odzyskania niepodległości. Okólnik wydany przez prezesa Rady Ministrów Józefa Piłsudskiego ustanawiał ten dzień wolnym od pracy w administracji rządowej. Od tamtej pory marszałek Piłsudski co roku na placu Saskim w Warszawie - nazwanym jego imieniem w 10. rocznicę odrodzenia - dokonywał przeglądu pododdziałów wojsk i odbierał defiladę. Ostatnią w 1934 r. na Polu Mokotowskim. W 1932 r. dzień 11 listopada stał się też wolnym od nauki. Według ówczesnego Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego „powinien być wykorzystywany do celów wychowawczego oddziaływania na młodzież w duchu obywatelsko-państwowym na tle wydarzeń dziejowych z tym dniem związanych”.
11 listopada w charakterze święta państwowego celebrowany był w dwudziestoleciu międzywojennym jedynie dwukrotnie - w 1937 i 1938 r. W pierwszym przypadku obchody uświetniło odsłonięcie pomnika gen. Józefa Sowińskiego w Parku Wolskim. Natomiast w 20. rocznicę odrodzenia Polski, w atmosferze nadciągającego zagrożenia wojennego, została zorganizowana wielka defilada wojskowa połączona z manifestacją poparcia narodu dla armii.
W czasie II wojny światowej obchodzenie Święta Niepodległości było zabronione. Pamięć jednak kultywowano konspiracyjnie, głównie w ramach działań „małego sabotażu”. Na murach miast pojawiały się okolicznościowe napisy, a w miejscach o trwałej symbolice narodowej składano wieńce i mocowano biało-czerwone flagi.
Po wojnie Krajowa Rada Narodowa ustawą z 22 lipca 1945 r. o ustanowieniu Narodowego Święta Odrodzenia Polski uczyniła świętem państwowym 22 lipca, rocznicę ogłoszenia Manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w 1944 r., jednocześnie znosząc Święto Niepodległości. Aż do 1989 r. celebrowanie 11 listopada groziło represjami aparatu komunistycznego PRL. Odbywały się jednak patriotyczne manifestacje, uznawane za nielegalne zgromadzenia. I choć w latach 80. XX w. delegacje rządowe zaczęły składać wieńce pod Grobem Nieznanego Żołnierza, to jeszcze w 1988 r. milicja rozpędziła świętujących.
Święto Niepodległości obchodzone 11 listopada zostało przywrócone przez Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ustawą z 15 lutego 1989 r. pod nazwą „Narodowe Święto Niepodległości”. Z kolei 11 listopada 1997 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej podjął uchwałę głoszącą m. in.: „Ta uroczysta rocznica skłania także do refleksji nad półwieczem, w którym wolnościowe i demokratyczne aspiracje Polaków były dławione przez hitlerowskich i sowieckich okupantów, a następnie – obcą naszej tradycji – podporządkowaną Związkowi Radzieckiemu komunistyczną władzę”.
Co roku w obchodach biorą także udział przedstawiciele Izby, na czele z Marszałkiem Sejmu. Straż Marszałkowska wystawia posterunek honorowy przed Grobem Nieznanego Żołnierza, a jej funkcjonariusze uczestniczą w defiladzie pododdziałów służb mundurowych. Tradycyjnie jest to również dzień otwarty w Sejmie, w trakcie którego kompleks budynków przy ul. Wiejskiej zwiedzają dziesiątki tysięcy zainteresowanych. W tym roku jednak nie będzie to możliwe ze względów sanitarnych.
Wiwat Niepodległa!
Dla upamiętnienia ważnych wydarzeń z dziejów naszego narodu i uczczenia Święta Niepodległości przeprowadzone zostały zajęcia wychowawcze dla uczniów z internatu RCEZ, a budynek odświetnie udekorowano biało-czerwonymi flagami w oknach.
Patriotyczne śpiewanie online
Dla uczczenia Narodowego Święta Niepodległości 11 listopada 2020 roku Muzeum Regionalne w Stalowej Woli we współpracy ze Stalowowolskim Towarzystwem Artystycznym STOWARD zorganizowało akcję muzyczną pod hasłem "Patriotyczne śpiewanie online".
Projekt zakładał stworzenie teledysku do pieśni patriotycznej "My Pierwsza Brygada" z udziałem mieszkańców Stalowej Woli.
11 listopada na Facebooku Muzeum Regionalnego odbyła się premiera teledysku "My Pierwsza Brygada" wykonanego przez niezwykły chór – mieszkańców Stalowej Woli i Nadsańskiej Orkiestry Kameralnej z Miejskiego Domu Kultury.
Do patriotycznego śpiewania dołączył również wychowanek naszego internatu Vitalii Kryvuts.
W trosce o zdrowie. Ważne ostrzeżenie.
Narkotyki wśród młodzieży są coraz powszechniejszym zjawiskiem. Niemal każdy młody człowiek doskonale orientuje się w rodzajach narkotyków, wie, jakie jest ich działanie, gdzie je kupić. Nie znaczy to, że każdy brał, tylko że choć raz stanął wobec wyboru: spróbuję albo nie. Marihuana, ecstasy, amfetamina, niektóre leki sprzedawane bez recepty – to środki odurzające, po które najczęściej sięgają młodzi ludzie. Niebezpieczne są również dopalacze (mimo zakazu nadal dostępne), gdyż nie wiadomo, jaki naprawdę jest ich skład i jakie są ich skutki działania.
W ostatnim czasie Główny Inspektorat Sanitarny ostrzega o pojawieniu się w krajach europejskich, w tym w Polsce nowego narkotyku o nazwie 4F-MDMB-BICA. Do tej pory substancja ta występowała na rynku w postaci pomarańczowego lub brązowo-białego proszku do przyrządzenia roztworu do nasączania suszu lub gotowego suszu roślinnego i tytoniu. Objawami użycia tej substancji mogą być bóle w klatce piersiowej, duszności, przyspieszenie czynności serca, śpiączka, zaburzenia postrzegania, pobudzenie, ostra psychoza, a przy ciężkich zatruciach ostra niewydolność nerek i uszkodzenia wielonarządowe. Jak wyjaśnia GIS: „Chociaż działanie syntetycznych kannabinoidów może być podobne do działania marihuany czy haszyszu, to z uwagi na ich zwielokrotnioną siłę oddziaływania i toksyczność, mogą powodować poważniejsze skutki psychiczne, fizyczne i zmiany w zachowaniu. Częściej występuje również ciężkie i śmiertelne zatrucie" - wyjaśnił GIS.
Narkotyk ma bardzo silne działanie i obecnie nie ma antidotum na zatrucia spowodowane syntetycznymi kannabinoidami. 11 sierpnia Komenda Główna Policji na Węgrzech poinformowała, że nowy narkotyk spowodował śmierć co najmniej 11 osób w kraju w okresie od maja do sierpnia. Najmłodsza ofiara miała 23 lata.
Sanepid radzi, by w przypadku zauważenia osoby, co do której podejrzewamy spożycie tego narkotyku:
- Zadbać o własne bezpieczeństwo.
- Wezwać oddział Ratownictwa Medycznego (tel. 112).
- W miarę potrzeby i możliwości przystąpić do udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej.
Zachęcamy również do udziału w kampanii społecznej „Bez chemii na drodze”, która poświęcona jest uświadamianiu zagrożeń i konsekwencji związanych z zażywaniem środków psychoaktywnych w ruchu drogowym.
Zwiedzaj ze stalowowolskim muzeum - krypty w klasztorze Kapucynów w Rozwadowie.
Czy byliście już w kryptach klasztoru Kapucynów w Rozwadowie?
Przed wprowadzeniem obostrzeń epidemicznych niektórzy z Was zapewne mieli już taką okazję. Z oczywistych względów tradycyjna forma wycieczki z przewodnikiem jest obecnie niemożliwa, ale dla tych, którzy chcieliby odwiedzić podziemia najstarszego zabytku w Stalowej Woli, przygotowano film w ramach cyklu - "Zwiedzaj ze stalowowolskim muzeum”.
Krypty rozwadowskiego klasztoru, jak czytamy na stronie Muzeum Regionalnego, kryją wiele zaskakujących faktów i ciekawych opowieści. Wkrótce dowiemy się, kto jako ostatni spoczął w rodowym grobowcu, kto miał pogrzeb dwa razy, a kto nie doczekał się go nigdy.
W 2017 roku z inicjatywy Stowarzyszenia Przyjaciół Klasztoru "Pokój i Dobro" przeprowadzono ich renowację . Na przestrzeni 260 lat pochowano tam kilkudziesięciu członków rodu Lubomirskich a także kilka innych osób związanych z ich rodziną. Do chwili obecnej zachowało się siedem trumien, reszta uległa zniszczeniu a szczątki pochowano w grobie zbiorowym pod posadzką.
Prace wykonywała prof. dr hab. Anna Drążkowska, specjalizująca się w archeologii, konserwacji zabytków archeologicznych, rekonstrukcji szat grobowych, historii ubioru i badań kostiumologicznych.
Końcowym efektem tego przedsięwzięcia jest stała wystawa autorstwa prof. Anny Drążkowskiej, zatytułowana „Kto niebu żyje, ten światu umiera”. Zwiedzający już przed pandemią mogli podziwiać uporządkowane i na nowo urządzone wnętrza krypt, pamiątki po zmarłych członkach rodu Lubomirskich, a także relikwie świętego Felixa, poddane renowacji i wystawione w gablotach.
W kryptach pochowanych jest 29 zakonników z udokumentowaną datą śmierci od 1 czerwca 1759 do 14 lutego 1812 roku.
Film dostępny na kanale YouTube:
https://www.youtube.com/watch?v=C2qjq4G6SnI&t=17s
OCHRONA MÓRZ I OCEANÓW
Morza i oceany zajmują aż 70% powierzchni Ziemi. Wytwarzają 50% dostępnego tlenu, wywierają decydujący wpływ na naszą pogodę, dostarczają nam pożywienia i są silnie powiązane z naszą gospodarką. Podstawę diety dla prawie miliarda ludzi na świecie stanowią ryby i owoce morza, a ponad 200 milionów osób utrzymuje się z rybołówstwa. Choć na co dzień nie obcujemy z morzami czy oceanami, mają one na nas odczuwalny wpływ. Woda to niewyczerpany magazyn ciepła. Pochłania i oddaje olbrzymie ilości energii słonecznej. Gdy cykl ten jest zakłócony, może dochodzić do rozmaitych anomalii pogodowych i klimatycznych. Z powodu zanieczyszczeń, intensywnego ruchu morskiego, przyłowów i przełowienia nasze morza i oceany, wraz ze znajdującą się w nich fauną i florą, są obecnie w olbrzymim niebezpieczeństwie.
W dniu 20 października wychowankowie internatu uczestniczyli w warsztatach na temat ochrony mórz i oceanów. Główne kwestie poruszane podczas zajęć to wpływ człowieka na ekosystemy wodne poprzez korzystanie z ich zasobów oraz wyjaśnienie kluczowych aspektów zrównoważonego rozwoju mórz i oceanów. Nasi uczniowie obejrzeli również film „Mój tata jest rybakiem”, który doskonale wprowadził młodych ludzi w tematykę zrównoważonego rozwoju mórz i oceanów oraz uświadomił im, jak olbrzymią rolę odgrywają rybacy oraz zrównoważone połowy.
Wirtualna Galeria Malarstwa Alfonsa Karpińskiego
Muzeum Regionalne w Stalowej Woli zaprasza do wirtualnego spaceru po Galerii Malarstwa Alfonsa Karpińskiego.
Wirtualne zwiedzanie i cyfrowa kolekcja zbiorów to pomysł na pozostawanie w kontakcie ze sztuką bez wychodzenia z domu. Od dzisiaj na http://3d.muzeum.stalowawola.pl/ można zwiedzać wirtualną Galerię Malarstwa Alfonsa Karpińskiego (1875–1961), jednego z czołowych artystów okresu Młodej Polski. Ta pierwsza w kraju Galeria poświęcona wybitnemu twórcy znajduje się w Rozwadowie (obecnie osiedle Stalowej Woli), gdzie Karpiński przyszedł na świat oraz spędził pierwsze lata życia. Podczas wirtualnego spaceru poznajemy intersującą, różnorodną i zapewne najlepszą poświęconą temu artyście kolekcję. To fantastyczny zbiór dzieł znakomitego portrecisty, malarza scen rodzajowych i mistrza martwych natur, propagatora piękna i elegancji.
ALFONS KARPIŃSKI (1875 Rozwadów – 1961 Kraków)
W latach 1891–1899 odbył studia artystyczne w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Floriana Cynka, Izydora Jabłońskiego, Władysława Łuszczkiewicza oraz Leona Wyczółkowskiego. W roku 1903 wyjechał do Monachium, gdzie krótko studiował w pracowni Antona Azbégo, następnie w latach 1904–1907 w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych u Kazimierza Pochwalskiego. W Wiedniu odniósł pierwszy sukces artystyczny – otrzymał nagrodę za obraz Rok 1846, na koniec studiów zdobył „Prix de Rome” za kompozycję Kawiarnia (jako jedyny Polak w historii Akademii Wiedeńskiej). W latach 1907–1912, z przerwami w okresach zimowych, przebywał w Paryżu. Dokształcał się m. in. w Académie de la Grande Chaumiére. Podczas pobytu we Francji zwiedził Reims, Lyon i Rouen, w 1910 odbył podróż do Londynu. W 1922 w Paryża uczestniczył w zajęciach w Académie Colarossi.
Od roku 1905 w Krakowie współtworzył kabaret Zielony Balonik (m. in. malował satyryczne obrazy oraz animował figurki w Szopkach Zielonego Balonika), zajmował się także działalnością pedagogiczną i organizacyjną.
Podczas I wojny światowej służył w armii austriacki, początkowo był na froncie, następnie w zespole malarskim Oddziału Grobów Wojennych, którego zdaniem było dokumentowanie grobów i cmentarzy wojennych. W latach 1918–1927 pełnił funkcję wiceprezesa Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Należał do wiedeńskie Secesji, Powszechnego Związku Artystów Polskich, grupy Dziesięciu, grupy Zero, Niezależnych, Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” i Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
Od 1899 Karpiński regularnie prezentował swe prace w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych. Brał ponadto udział w wystawach Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana (1902) i Niezależnych (1911, 1913, 1927). Wielokrotnie uczestniczył w zbiorowych ekspozycjach urządzanych w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i Instytucie Propagandy Sztuki. Pokazywał też swą sztukę za granicą, m.in. w Monachium (1909), Rzymie (1911, 1956), Antwerpii (1911), Brukseli, Hadze, Amsterdamie i Pittsburgu (1929), Buffalo (1932) i Nowym Jorku (1939). Indywidualne wystawy artysty odbyły się w Krakowie (1911, 1926, 1929, 1930, 1931, 1949, 1958), Lwowie (1920, 1926, 1937) i Poznaniu (1925). Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m. in. na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu w 1929 został uhonorowany złotym medalem za całokształt twórczości; w 1933 miasto Kraków przyznało mu nagrodę za Portret Ludwika Solskiego, zaś w 1937 otrzymał wyróżnienie przyznane przez Instytut Propagandy Sztuki za portrety kobiet.
Początkowo, zgodnie z estetyką Młodej Polski, malował obrazy symboliczne (Prometeusz, 1898) oraz kompozycje – sceny rodzajowe i pejzaże – inspirowane podkrakowskim, bronowickim folklorem.
Podczas pobytu w Wiedniu i przede wszystkim w Paryżu, pod wpływem sztuki japońskiej i japonizmu, szczególnie widocznego w twórczości nabistów, sformułował własny, nieco eklektyczny język malarski.
W Paryżu opracował formułę portretu kobiecego, w którym można dostrzec zarówno echa wyrafinowanej estetyki Jamesa McNeilla Whistlera (tonacja barwna oparta na lśniących błękitach, bieli i czerni oraz upozowanie modelek, jakby przypadkowe, podpatrzone, we fragmentarycznie ukazanych wnętrzach lub na neutralnych tłach (Modelka Jane, 1908; Portret Janiny Zarzyckiej, 1910). Karpiński malował także intymne akty kobiet w sypialniach i w pracowni.
W latach dwudziestych XX w. umieszcza swoje modelki we wnętrzach, mieszczańskich salonach, gdzie na ścianach pojawiają się lustra, toaletki i rozmaite dekoracyjne przedmioty – ceramika, obrazy, zegary, fotografie (Portret żony, 1921). Z czasem Karpiński idealizował przedstawiane kobiety, tworząc schematyczne i konwencjonalne wizerunki.
Obok kobiecego portretu, drugim najważniejszym tematem obrazów Karpińskiego były martwe natury, malowane przez artystę w wielu wariantach.
Zachęcamy do wirtualnego zwiedzania galerii.
Spotkanie z higienistką szkolną
W nawiązaniu do Europejskiego Dnia Walki z Rakiem Piersi z inicjatywy pani Małgorzaty Frączek dnia 22 pażdziernika 2020 roku w internacie odbyło się spotkanie dziewcząt z higienistką szkolną panią Józefą Lewicką.
Miało ono na celu uświadomienie, jak ważna jest profilaktyka i wyrabianie nawyku dbania o swoje zdrowie, gdyż problem nowotworu piersi dotyczy wszystkich kobiet po 20 roku życia. Dziewczęta obejrzały film instruktarzowy, z którego dowiedziały się, jak przeprowadzić samobadanie. Poznały czynniki ryzyka oraz pierwsze objawy choroby.
Spotkanie cieszyło się dużym zainteresowaniem.
25.10. - Dzień Kundelka
25 października swoje święto mają wszystkie polskie kundelki. Najbardziej niepowtarzalne ze wszystkich psów - zarówno jeśli chodzi o wygląd, jak i charakter (to zasługa mieszanki genów, której w przypadku kundelków zupełnie nie da się przewidzieć). Niestety, kundelki to najgorzej traktowana przez ludzi grupa psów. Dość powiedzieć, że znakomita większość mieszkańców schronisk to właśnie one. Jeśli zastanawiasz się nad zaproszeniem do siebie psa - przygarnij kundelka.
Kundelek - jaki to pies?
Kundelek i mieszaniec oznaczają to samo? Wiele osób może być zaskoczonych, ale to dwa różne pojęcia. Kiedy więc możemy mówić o kundelkach? W przeciwieństwie do mieszańców, kundelki od dawna już nie miały w swoim rodowodzie rasowego przodka (choć wyglądem czy maścią nieraz mogą przypominać którąś z ras, jest to jednak zwykle przypadek). Kundelki zwykle nie wykazują tak silnych instynktów, jak psy rasowe. Są przyjacielskie wobec ludzi, chętnie poddają się prostemu szkoleniu za wartościowe nagrody i są dość inteligentne. Do tego kundelki to psy samodzielne i zaradne. Odnajdą się zarówno na wsi, jak i w mieście.
Zobaczcie nasze ukochane czworonogi – to akcja zorganizowana w ramach opieki nad zwierzętami przez panie: Małgorzatę Frączek i Beatę Bednarz. Z okazji przypadającego 25 października Dnia Kundelka chcieliśmy wam pokazać nasze wielorasowce.
Kajtek to pies P. Małgorzaty Grzybowskiej. 6 grudnia skończy 14 lat.Jest łagodny i przyjazny. Nigdy nie był wiązany. Choruje na padaczkę. Nie lubi zostawać sam.
Lesia to sunia znaleziona w lesie i przygarnięta przez p. Beatę Bednarz. Jest trochę strachliwa, ale bardzo sympatyczna.
Zuzia to córka Lesi. Jest bardzo wesołym i psotnym pieskiem.
Bona tej jesieni kończy rok. Znaleziona została w lesie w ubiegłym roku. Dobrzy ludzie przygarnęli porzuconego szczeniaczka. To radosna psotka, przyjazna, ale obcych lubi skubnąć za nogawkę. Przepada za zabawą z dziećmi.
Na wystawie rzeźby Elżbiety Bis "Okruchy"
23 października grupa dziewcząt z Ukrainy pod opieką wychowawców: Małgorzaty Frączek i Beaty Bednarz obejrzała w Stalowej Woli wystawę rzeźby Elzbiety Bis "Okruchy".
Wystawa prezentuje wykorzystanie w sztuce współczesnej wikliny - materiału znanego z rzemiosła tradycyjnego. Od lat wiklina wykorzystywana jest do wyplatania przedmiotów codziennego użytku.
Obecnie stała się inspiracją i tworzywem, otrzymuje nowe zadania i nowe miejsca. Możliwości pracy z wikliną są szerokie. Formy przestrzenne, płaskie, łączone z drewnem, papierem, metalem poddawane są ciągłej metamorfozie. Tytuł wystawy "Okruchy" brzmi banalnie - okruchy wikliny, kawałków sznurka, drewna… Jednak dzięki nim można zagłębić się w świat własnych skojarzeń, doznań i odczuć, że z materii pozornie znanej i pospolitej można stworzyć pole do wyobraźni. Użycie naturalnych surowców nadaje koloryt pracom. Dominują beże, rudości, brązy - naturalne kolory wikliny uzupełnione szarościami bawełnianych i lnianych sznurków.
Elżbieta Bis urodziła się i mieszka w Rudniku nad Sanem. Jest absolwentką rzeszowskiego Liceum Plastycznego. W 1985 roku rozpoczęła studia w Instytucie Wychowania Artystycznego Uniwersytetu M.C. Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom z malarstwa uzyskała w 1990 roku. Przez wiele lat była nauczycielem plastyki. Należy do Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Twórczego "Wiklina". Zajmuje się wikliną artystyczną, malarstwem, grafiką i sztuką użytkową. Uczestniczyła w wielu plenerach i wystawach.
24 października – Światowy Dzień Walki z Otyłością
Żyjemy w czasach gdzie ludzi z nadmierną masą ciała jest znacząco więcej niż osób z niedowagą. W pędzie życia dnia codziennego podejmujemy nieprzemyślane wybory żywieniowe. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zalicza otyłość do chorób cywilizacyjnych oraz podkreśla rolę epidemii. Dziś obchodzimy Światowy Dzień Walki z Otyłością. Warto zrobić rachunek sumienia codziennych wyborów żywieniowych, patrząc przez pryzmat profilaktyki, prewencji oraz zapobieganiu powikłań.
Otyłość i nadwaga to jeden z głównych problemów zdrowotnych świata, który stanowi istotne zagrożenie dla zdrowia i życia. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definiuje nadwagę oraz otyłość jako nieprawidłową lub nadmierną akumulację tłuszczu, która stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. Zbyt duża ilość tkanki tłuszczowej niekorzystnie wpływa na funkcjonowanie układów wewnętrznych, jak i całego organizmu.
Eksperci Instytutu Żywności i Żywienia ostrzegają, że bez podjęcia zdecydowanych działań zmierzających do powstrzymania epidemii otyłości w Polsce, nasze społeczeństwo czeka znaczący wzrost zachorowalności na cukrzycę, choroby krążenia, nowotwory oraz wiele innych dolegliwości.
O tym, że problem jest istotny, a dane alarmujące ma świadomość większość społeczeństwa. Według badań z 2016 roku Polacy są już w pierwszej piątce najbardziej otyłych narodów w Europie. Ponadto już co piąte dziecko w Polsce ma problem z nadmierną masą ciała. Statystyki biją na alarm, trzeba za wszelką cenę przeciwdziałać.
Dodatkowe kilogramy wpływają znacząco również na samopoczucie oraz relacje z innymi ludźmi. Często wyznaczają granice zawodowe oraz towarzyskie. Natomiast przede wszystkim wpływają negatywnie na zdrowie.
DLACZEGO TAK SIĘ DZIEJE?
Przybieraniu na wadze sprzyjają nieprawidłowe nawyki żywieniowe. Poprzez pęd życia codziennego wybieramy żywność wysoko przetworzoną, która jest łatwo dostępna. Idąc na skróty kupujemy gotowe produkty. Kolejnym problematycznym aspektem jest podjadanie przekąsek pomiędzy posiłkami. Potrafią one stanowić połowę spożywanej energii. Często żywność traktowana jest nie tylko jako pożywienie, ale rozładowanie emocji. Powoduje to brak kontroli nad ilością spożytych kalorii.
DIETA STATYSTYCZNEGO POLAKA
Obserwuje się zbyt niskie spożycie warzyw i owoców, które są u podstawy piramidy żywienia. Kolejnym problemem jest brak regularności posiłków. Dynamicznie wzrasta spożycie słonych przekąsek, przetworzonej żywności czy ilości spożytego cukru. Co ciekawe, przeciętny Polak spożywa rocznie aż 12 kilogramów więcej cukru przetworzonego zawartego w słodkich przekąskach i gotowych potrawach niż 10 lat temu. Analizując jadłospisy można zaobserwować małą ilość spożytych ryb. Występuje przewaga tłuszczów zwierzęcych, natomiast brak źródła tłuszczów roślinnych. Oprócz jedzenia nie należy zapominać o rekomendowanej ilości spożytych płynów, której normy też nie zawsze zostają pokryte.
ZALECENIA ŻYWIENIOWE
Należy dołączyć warzywa i owoce do codziennego jadłospisu, ponieważ są one źródłem cennych witamin, składników mineralnych oraz błonnika. W diecie nie powinno zabraknąć produktów pełnoziarnistych. Zaleca się zastąpić białe pieczywo chlebem żytnim, razowym lub graham. Nie zapominajmy o kaszach oraz makaronach pełnoziarnistych. Chude mleko i przetwory z niego powinny być spożywane w ilości 2-3 porcji dziennie. Ważne jest, aby ograniczyć ilość spożywanego mięsa czerwonego, zaleca się mięso drobiowe. Należy włączyć do diety minimum dwa razy w tygodniu ryby, które są źródłem kwasów omega 3. Czy jest jakaś alternatywa? Suche nasiona roślin strączkowych, niestety bardzo rzadko spożywane. Na samej górze piramidy znajdują się orzechy oraz oleje roślinne - o nich również nie zapominajmy w komponowaniu codziennej diety.
Powinno się spożywać niewielkie objętościowo i mało kaloryczne dania o regularnych porach, co 3-4 godziny. Rekomendowana ilość to 4-5 posiłków w ciągu dnia.
AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA
Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) niezbędna minimalna dawka aktywności fizycznej to:
– 60 minut lub dłużej umiarkowanej lub intensywnej aktywności fizycznej codziennie z uwzględnieniem atrakcyjnych jej form, dostosowanych do wieku, w celu rozwoju zdolności motorycznych.
Dla osoby zdrowej dorosłej (18-65 roku życia):
– 30 minut umiarkowanej aktywności fizycznej przez 5 dni w tygodniu lub
– 20 minut bardzo intensywnej aktywności fizycznej przez 3 dni w tygodniu; takiej, która uwzględnia 2 lub 3 razy w tygodniu ćwiczenia zwiększające siłę mięśni i wytrzymałość.
Dla osób powyżej 65 roku życia:
– powinno się dążyć do osiągnięcia tych samych celów co zdrowe osoby dorosłe,
– zadbać o wysiłek siłowy i aktywność poprawiającą koordynację ruchową.
PRZECIWDZIAŁAJ !
Utrzymanie prawidłowej masy ciała, świadome wybory żywieniowe są niezbędne do utrzymania zdrowia. Jak mawiał Hipokrates „Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem”. Dewiza ta powinna towarzyszyć w przemyślanych oraz świadomych wyborach żywieniowych każdego dnia. Punktem wyjścia jest piramida żywienia opracowana przez Instytut Żywności i Żywienia (IŻŻ). Jest to uniwersalny model, który ulegać może modyfikacji
w przypadku niektórych jednostek chorobowych.
Dlatego tak ważne jest indywidualne podejście żywieniowe. Nie ma jednej uniwersalnej diety „cud”, która sprawdziłaby się u każdego. Składowa elementów, jakimi komponujemy talerz, stanowi punkt wyjścia do prewencji oraz utrzymania zdrowia. Przede wszystkim należy sobie uzmysłowić problem, który nas lub naszych bliskich dotyka. Niech to będzie znaczący krok do podjęcia zmian i życia w zdrowiu.
Poradnia MK-dietetyk ze Stalowej Woli wspiera Światowy Dzień Walki z Otyłością. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej napisz: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. lub zadzwoń 608 356 408.
27 października - Światowy Dzień Dziedzictwa Audiowizualnego
Światowy Dzień Dziedzictwa Audiowizualnego, ustanowiony w 2005 roku, upamiętnia przyjęcie na 21. Sesji Konferencji Generalnej UNESCO w 1980 roku „Rekomendacji w sprawie ochrony i zachowania ruchomych obrazów”.
Dziedzictwo audiowizualne stanowi niezwykle istotną część dziedzictwa dokumentacyjnego – zwłaszcza dla rozumienia dziejów i kultury XX i XXI wieku. Obchody Dnia służą właśnie zwróceniu uwagi na wyjątkową wartość tego dziedzictwa dla kultury, tożsamości społeczeństw, grup, jednostek, a jednocześnie na jego podatność na utratę. Zachowanie tego dziedzictwa i zapewnienie jego powszechnej dostępności dla obecnych i przyszłych pokoleń to ważne zadanie dla wszystkich instytucji strzegących pamięci, ale także dla ogółu społeczeństwa. Mając to właśnie na uwadze, Archiwa UNESCO zainicjowały projekt "Digitalizacja naszej wspólnej historii UNESCO”.
Dziedzictwo audiowizualne – czyli o co tyle hałasu?
Dziedzictwo audiowizualne to coś więcej niż obraz i dźwięk oraz nośniki, na których zostały utrwalone – to element naszej tożsamości, kultury, świadectwo historii oraz wyobraźni i wrażliwości ludzkiej. To zdecydowanie więcej niż trzeba, aby chronić zarówno poszczególne tytuły, jak i całokształt dorobku tej dziedziny sztuki.
Właśnie dlatego został ustanowiony Światowy Dzień Dziedzictwa Audiowizualnego, obchodzony corocznie 27 października. Celem tej inicjatywy jest budowanie globalnej świadomości problemów związanych z zachowaniem materiałów audiowizualnych, takich jak nagrania dźwiękowe i obrazy ruchome.
Jest to ważna inicjatywa zarówno UNESCO, jak i Rady Koordynacyjnej Stowarzyszeń Archiwów Audiowizualnych, aby uhonorować specjalistów i instytucje zajmujące się ochroną audiowizualną, zachowując ją dla przyszłych pokoleń. Warto docenić tę często niedostrzegalną pracę instytucji zapewniających ich ochronę i konserwację.
Wiele nagrań dźwiękowych, obrazów ruchomych i innych materiałów audiowizualnych zostaje utraconych z powodu zaniedbania, naturalnego rozkładu i przestarzałości technologicznej. Organizacje, takie jak UNESCO dostrzegły, że więcej dokumentów audiowizualnych zostanie utraconych, jeśli nie zostaną podjęte silniejsze i skoordynowane działania międzynarodowe. Propozycja upamiętnienia Światowego Dnia Dziedzictwa Audiowizualnego została zatwierdzona na konferencji generalnej UNESCO w 2005 roku. Pierwszy Światowy Dzień Dziedzictwa Audiowizualnego odbył się 27 października 2007 roku.
Dlaczego to wszystko jest tak ważne?
Dzieła filmowe i audiowizualne są istotnymi elementami tożsamości kulturowej i różnorodności z uwagi na ich podwójny charakter twórczej manifestacji i ekspresji artystycznej. Dziedzictwo kulturowe opisuje rzeczywistość w szczególnie przemawiający do nas sposób. Nie bez powodu mówi się, że obraz jest warty więcej niż 1000 słów. Nie można zaprzeczyć, że film zapewnia nieusuwalne obrazy niektórych wielkich wydarzeń historycznych. Nasze wyobrażenie Holocaustu opiera w pewnej mierze na sfilmowanych obrazach z wyzwolenia obozów, a nasza wiedza na temat niszczącej mocy bomby atomowej pochodzi częściowo z filmów z Hiroszimy lub eksplozji próbnych bomb atomowych. I odwrotnie, wiele ważnych wydarzeń historycznych, które nie zostały uwiecznione na filmie (albo których nagrania zostały utracone), nie jest wystarczająco mocno zakorzenione w naszej świadomości.
Rola, jaką dziedzictwo audiowizualne pełni w społeczeństwie, jest nieoceniona. Filmy na co dzień zapewniają nam rozrywkę i rekreację, ale również uczą, pobudzają do myślenia, pomagają nam zrozumieć rzeczywistość. Dzięki nagraniom z różnych stron świata mamy możliwość poznać miejsca i kultury, do których inaczej nie mielibyśmy dostępu. Dziedzictwo audiowizualne pozwala również młodszym pokoleniom lepiej wyobrazić sobie jak wyglądało życie codzienne i zwyczaje ich przodków. Oglądając stare nagrania dostrzegamy jak bardzo zmienił się nasz język, styl życia, moda itp. Nagrania filmowe kształtują również stosunki społeczne i nasze poglądy na różne istotne społecznie tematy, również te najbardziej kontrowersyjne. Wzbudzają moralny niepokój i tym samym pomagają zmieniać świat. Wystarczy przyjrzeć się chociażby, jaki wpływ miało polskie kino okresu PRL na odbiór rzeczywistości politycznej Polaków albo jak materiały o Wietnamie oddziaływały na Amerykanów i ich stosunek do ówczesnej wojny. Niewątpliwie dziedzictwo audiowizualne powinno być zatem chronione. Jako nośnik treści kultury stanowi szczególne dobro wspólne, którego zachowanie leży w interesie całego społeczeństwa.
15 października – Europejski Dzień Walki z Rakiem Piersi
Październik już od 1985 roku jest miesiącem walki z rakiem. Natomiast od 2008 roku w dniu 15 października obchodzony jest Europejski Dzień Walki z Rakiem Piersi. Symbolem walki z rakiem piersi jest różowa wstążka.
Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym u kobiet na świecie (25%) i najczęstszą przyczyną zgonu (14%), a chore na raka piersi stanowią 36% ogółu kobiet żyjących z nowotworami. Szacuje się, że co roku raka piersi rozpoznaje się u blisko 1,7 miliona kobiet, a ponad 500 tysięcy umiera z tego powodu. Z kolei w Polsce każdego roku na raka zapada 130 000 osób, a prognozy wskazują, że za dziesięć lat może być to aż 160 tysięcy rocznie. W tym na raka piersi zapada 10 000 kobiet rocznie, co oznacza, że każdego roku na nowotwory piersi zachoruje 30 na 100 000 kobiet.
W ówczesnych czasach coraz więcej kobiet choruje na raka piersi. Szacuje się, że dotyka on co 14 Polkę. Przerażające jest również to, iż znacznie obniżył się wiek osób walczących z nowotworami piersi. Kiedyś dotyczyły one głównie kobiet pomiędzy 50 a 65 rokiem życia. Obecnie dotyka znacznie młodsze osoby (nawet 30 letnie!). Po 50 roku życia występuje 80% zachorowań na raka piersi. Problem dotyczy jednak wszystkich kobiet po 20 roku życia, gdyż już wtedy należy zadbać o profilaktykę, wyrobić u młodych dziewczyn nawyki dbania o swoje zdrowie, comiesięcznej samokontroli piersi i kształtować świadomość prozdrowotną.
Głównym celem wprowadzenia Dnia Walki jest uświadamianie ludziom jak ważna jest profilaktyka, samobadanie oraz korzystanie z usług specjalistów. Jednym z najważniejszych założeń jest także ukazanie czynników ryzyka oraz pierwszych objawów choroby. To dzień, w którym okazuje się wsparcie nie tylko osobom chorym, ale i ich rodzinom, które także toczą ciężką batalię o życie swoich najbliższych. Znakiem solidarności jest zakładana tego dnia różowa wstążka. Należy pamiętać, że rak piersi nie dotyczy tylko kobiet. Na tę chorobę zapadają również mężczyźni. Każdego roku zmaga się z nimi ok. 100 nowych pacjentów płci męskiej. Z badań wynika, iż około 90% nowotworów piersi wykrywanych jest w zaciszu domowym, co ukazuje, że spora ilość kobiet wykonuje regularnie samobadanie. Większość wykrytych zmian na szczęście nie jest groźna. Do najczęściej występujących zalicza się torbiele, tłuszczaki oraz włókniaki. W Polsce szacuje się, że na Raka Piersi każdego roku zapada 12 tysięcy osób. Im wcześniej wykryta choroba tym większa szansa na wyzdrowienie. Jakie są najczęstsze przyczyny choroby?
Niestety nieznane są przyczyny raka piersi, jednakże można wskazać kilka czynników, które mogą mieć wpływ na jego powstawanie. Jako jeden z nich wymieniane są obciążenia rodzinne. Ryzyko zachorowania wzrasta wówczas, gdy ktoś z najbliższej rodziny (mama, córka, siostra, a nawet babcia) zmagały się z tą chorobą. Wpływ mają także czynniki genetyczne spowodowane mutacją genów. Dotyczą one ok. 5% przypadków. Ryzyko zachorowania na raka piersi wzrasta także pod wpływem czynników hormonalnych. Nie bez znaczenia jest również dieta. Należy unikać tłustych, niezdrowych potraw. Kolejnym elementem, który może mieć negatywny wpływ na rozwój choroby jest alkohol. Nadmierne spożywanie trunków przyczynia się do powstawania nie tylko raka piersi, ale i innych narządów. Warto zaprzestać spożywania alkoholu, bądź też ograniczyć je do minimum. Naukowcy informują, iż ogromny wpływ na pojawienie się raka mają zbyt wczesne miesiączki oraz późna menopauza. Zdaniem specjalistów ryzyko maleje, jeśli kobiety karmiły piersią. Profilaktyka to podstawa!
W związku z rosnącą liczbą osób umierających każdego roku z powodu raka piersi należy uświadamiać, jak ważna jest profilaktyka. Każda kobieta powinna dokonywać samobadania piersi raz w miesiącu - po rozpoczęciu cyklu menstruacyjnego. W Internecie znajdują się gotowe broszury, na których widnieją informacje dotyczące tego, jak samodzielnie wykonać samobadanie. Warto wydrukować jedną z nich i przykleić na lustrze w łazience. Każdego dnia będzie nam przypominać o tym, iż należy się przebadać. Dodatkowo każda kobieta powinna regularnie wykonywać USG np. u swojego ginekologa. Jeśli nie mamy pewności czy dobrze wykonujemy samobadanie, lekarz może pokazać nam, jak je wykonać. Nie wstydźmy się prosić o pomoc! Kobiety po 35 roku życia powinny również korzystać z usług onkologa i wykonywać mammografię. Przestrzeganie wszystkich tych zaleceń może sprawić, iż nawet jeśli w naszych piersiach, na sutku pojawi się guz, to będziemy miały większą szansę na całkowite wyleczenie. Dlatego badania profilaktyczne są bardzo ważne – wczesne wykrycie daje większe szanse na pełne wyleczenie.
Światowy Dzień Mycia Rąk
Światowy Dzień Mycia Rąk to święto obchodzone corocznie 15 pażdziernika, ustanowione przez ONZ w 2008 roku jako akcja edukacyjna, której celem jest globalna edukacja na temat mycia rąk.
Inspiratorem było Zgromadzenie Ogólne ONZ, które ustanowiło 2008 rok Międzynarodowym Rokiem Warunków Sanitarnych. Wydarzenie to miało zmobilizować miliony ludzi do korzystania z wody i mydła w celach higienicznych. Akcję wspiera globalnie również Światowa Organizacja Zdrowia.
Powód powołania Światowego Dnia Mycia Rąk
- mycie rąk wodą i mydłem przed posiłkiem i po skorzystaniu z toalety przyczyniają się do ograniczenia przypadków biegunki o ok. połowę, a infekcji dróg oddechowych o ok. 25%
- wg danych na rok 2012 co roku 3,5 miliona dzieci do roku 5 życia umierało z powodu powikłań wynikających z niemycia rąk – głównie biegunka i infekcje górnych dróg oddechowych. Według informacji podanych w 2016 r. liczba ta wynosi ok. 2 milionów.
Cele obchodów Światowego Dnia Mycia Rąk
- uświadomienie społeczeństwu na świecie, jak duże znaczenie dla ich zdrowia i życia ma mycie rąk, które może uchronić przed zakażeniem wieloma chorobami
- monitorowanie mycia rąk na świecie
- wspieranie globalnej i lokalnej kultury mycia rąk
Podejmowane działania
- Organizowane są akcje w szkołach, które pomagają dzieciom zrozumieć, jak ważne jest mycie rąk, aby następnie przekazały tę wiedzę w domu oraz wyuczyły nawyk częstego i poprawnego mycia rąk
- UNICEF pomaga budować ujęcia wodne i sanitariaty, szczególnie w szkołach
Fakty z historii
W obchodach pierwszego Światowego Dnia Mycia Rąk wzięło udział ponad 200 milionów dzieci z 86 krajów i 5 kontynentów.
70 krajów biorących udział w obchodach organizuje akcje na poziomie narodowym we współpracy z rządowymi organizacjami oraz fundacjami.
Działania w Polsce
W Polsce powstało wiele projektów i akcji nawołujących do używania mydła i wody. Przykładowe projekty:
- projekt wrocławskich mieszkańców „Zdrova.Strefa”, obecnie HANHA. HANHA (ang. Hand and Hand – Ręka i Ręka) – inicjatywa mająca na celu wdrażanie zasad higieny osobistej poprzez wyrobienie nawyku częstego mycia rąk mydłem i wodą po skorzystaniu z toalety oraz przed jedzeniem.
- Akcja „Podaj mydło” organizowana przez Fundację Redemptoris Missio, mająca na celu zebranie jak największej liczby kostek mydła, które następnie miały trafić na misje w Afryce, by tamtejsi misjonarze mogli uczyć dzieci podstawowych zasad higieny.
Obecnie w czasie pandemii mycie rąk i utrzymanie szeroko rozumianej higieny nabiera szczególnego znaczenia.
Olimpiada Wiedzy o Prawach Ucznia
Dnia 15 października 2020 roku w internacie RCEZ odbył się etap szkolny Olimpiady Wiedzy o Prawach Ucznia.W konkursie udział wzięły uczennice naszej szkoły : Horobej Olha, Nadiak Yulia, Kolesnyk Anastasiia, Baranovska Anastasiia, Loiush Oryslava, Tkach Olena.
Rozwadów – podróż sentymentalna w 330. rocznicę lokacji miasta
Dnia 9 pażdziernika 2020 roku wychowankowie internatu pod opieką wychowawców: Małgorzaty Frączek i Beaty Bednarz obejrzeli na rozwadowskim rynku wystawę plenerową "Rozwadów – podróż sentymentalna w 330. rocznicę lokacji miasta" przygotowaną z okazji przypadającego w tym roku jubileuszu miasta.
Ekspozycja plenerowa składa się z dwóch części. Pierwsza z nich to opowieść o Rozwadowie widzianym oczami czworga dzieci: Jurka, Irenki, Kazia i Rajmunda, które spędziły dzieciństwo w Rozwadowie. Później, już jako dorośli ludzie, z ogromnym sentymentem powracali do Rozwadowa, a odwiedzając muzeum, dzielili się swoimi wspomnieniami i pamiątkami.
Wystawę tworzą osobiste historie. Bohaterowie wystawy, dziś już dojrzali ludzie, opowiedzieli o swoich przyjaciołach z dzieciństwa, szkole, nauczycielach, pierwszych sympatiach, zawodowych wyborach, niezwykłych spotkaniach. Będąc dziećmi doświadczyli również II wojny światowej, która zabrała im duży fragment dzieciństwa. Byli świadkami najokrutniejszych zbrodni wojennych, doświadczyli głodu, bólu, tułaczki, strachu przed bombardowaniem. Mimo wszystko Rozwadów jawi się w
ich wspomnieniach jako miejsce wyidealizowane, pełne bliskich im ludzi, dziecięcych zabaw, pamiątek i szczęśliwych przeżyć.
Druga część ekspozycji to prezentacja fotografii o tematyce dziecięcej, wykonanych głównie w latach 50. XX wieku. Udostępniła je pani Barbara Karakuła, a wykonał je jej ojciec, Bronisław Karakuła, który w Rozwadwie prowadził zakład fotograficzny. Był amatorem, nie posiadał kierunkowego wykształcenia, jednak jego zdjęcia mają poza wartością pamiątkową czy estetyczną, również walor poznawczy i są wyjątkowym dokumentem życia rodzinnego i społecznego minionych lat. Do naszych czasów przetrwała niestety tylko niewielka część jego fotografii.Muzeum na podstawie zachowanych klisz dokonało digitalizacji ocalałej części zbiorów.
Zapomniani geniusze
warsztaty edukacyjne
9 października 2020 roku 27 wychowanków internatu uczestniczyło w warsztatach edukacyjnych "Stefan Kaczmarz – zapomniany geniusz Lwowskiej Szkoły Matematycznej" zorganizowanych przez Miejski Dom Kultury w Stalowej Woli .
Stefan Kaczmarz i jego koledzy z Lwowskiej Szkoły Matematycznej to grono wybitnych naukowców, mających wielki wkład w rozwój nauki polskiej i światowej.
Są to znakomite lecz często zapomniane postacie, których osiągnięcia miały wymiar międzynarodowy. Współpracowali z naukowcami z całego świata, wykładali na zachodnich uniwersytetach i pomimo iż mogli zrobić karierę w każdym kraju na świecie, pozostali w Polsce. Uczyli, wykładali na uniwersytetach, wpływając na kształcenie kolejnych pokoleń Polaków. Ich badania i odkrycia wpływały na rozwój matematyki, fizyki, biologii, chemii, ekonomii, socjologii, statystyki, logiki czy teorii gier.
W Bibliotece Pedagogicznej
5 pażdziernika 2020 roku wychowankowie internatu uczestniczyli w lekcji bibliotecznej w Bibliotece Pedagogicznej w Nisku. Była to doskonała okazja, by dowiedzieć się, jak przez internet założyć konto w bibliotece oraz sprawdzić zasoby biblioteczne nie tylko w Nisku, ale i innych miastach, np. w Tarnobrzegu, Krośnie, Rzeszowie. Kolejne lekcje biblioteczne już wkrótce.
Z wizytą w przytulisku Psia Przystań w Stalowej Woli
4 pażdziernika 2020 roku grupa wychowanków internatu pod opieką pań: Małgorzaty Frączek i Beaty Bednarz udała się do przytuliska Psia Przystań w Stalowej Woli , by przekazać zgromadzone przez uczniów dary, m.in.koce, karmę, obroże, smycze, zabawki dla psów.
Zgodnie z założeniem Przystań ma być miejscem tylko któtkiego pobytu dla bezdomnych i porzuconych psiaków, zapewniającym spokój, schronienie i bezpieczeństwo. Wielkim marzeniem opiekunów schroniska jest, by ich podopieczni znaleźli prawdziwy, kochający i stały dom. Niestety rzeczywistość jest inna. Niewiele psów trafia do troskliwych i kochających je opiekunów. Często natomiast zdarzają się podrzucenia zwierząt. 23 podopiecznych przytuliska oczekuje wsparcia rzeczowego i finansowego. Potrzebni są także sumienni i odpowiedzialni wolontariusze do opieki nad psami.
Światowy Dzień Zwierząt - 4 października 2020
Światowy Dzień Zwierząt jest obchodzony corocznie 4 października, w dzień Świętego Franciszka z Asyżu, patrona zwierząt, ekologów i ekologii. Święto to zostało ustanowione w 1931 r. na konwencji ekologicznej we Florencji i rozpoczyna Światowy Tydzień Zwierząt trwający do 10 października.
Głównym celem obchodów Światowego Dnia Zwierząt jest zwrócenie uwagi na problemy zagrożonych wyginięciem gatunków zwierząt i zachęcenie do wspierania ich ochrony. W ciągu ostatnich 150 lat tempo wymierania ptaków i ssaków zwiększyło się aż czterokrotnie. Utrata naturalnych siedlisk, emisja zanieczyszczeń i nielegalny handel zagrożonymi gatunkami to podstawowe zagrożenia jakie napotykają na co dzień zwierzęta.
W Polsce po raz pierwszy Światowy Dzień Zwierząt został zorganizowany w 1993 r. Podczas obchodów organizatorzy zwracają uwagę społeczeństwu na los bezdomnych zwierząt, znęcanie się nad zwierzętami, warunki bytowe w schroniskach, sterylizację bezdomnych zwierząt oraz nielegalne hodowle psów szkolonych do walk.
Rokrocznie podczas Światowego Tygodnia Zwierząt Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami zachęca do adoptowania zwierząt, organizując w schroniskach Dni Otwartych Drzwi.
1 października - Światowy Dzień Walki z Wirusowym Zapaleniem Wątroby
Dzień ten ustanowiony został w 2004 roku z inicjatywy stowarzyszeń pacjentów i cierpiących na schorzenia wątroby oraz zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C. Podstawowym celem tej inicjatywy jest zwrócenie uwagi na chorobę, która staje się coraz poważniejszym problemem współczesnego świata. WZW C, jak określa się żółtaczkę wszczepienną, to choroba, wywoływana przez wirusa HCV (Hepatitis C Virus), który odkryty został w 1989r. Na narzędziach w temperaturze pokojowej pozostaje zakaźny nawet do 2 miesięcy. Zdarza się, że chory nie wie o zakażeniu nawet przez kilkadziesiąt lat, bo nie odczuwa żadnych dolegliwości. Zbyt późne wykrycie choroby grozi marskością i rakiem wątroby a w konsekwencji śmiercią. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z zakażoną krwią w przypadku przerwania ciągłości tkanek np. nakłucia, rozcięcia skóry lub błony śluzowej, kontakt z przedmiotami, które zostały zanieczyszczone zakażoną krwią podczas zabiegów medycznych tj. zastrzyki, pobranie krwi, zabiegi stomatologiczne czy operacje chirurgiczne, podczas wstrzykiwania substancji odurzających, w trakcie zabiegów kosmetycznych wykonywanych z użyciem niesterylnych ostrych narzędzi, zabiegów medycyny estetycznej jak nakłucia kosmetyczne, piercing, tatuaż itp., przy kontakcie z krwią – zawodowo bądź przypadkowo, np. podczas wypadku, bójki, w sportach kontaktowych (np. boks, judo), podczas wspólnego używania przyborów kosmetyczno-higienicznych (np. maszynki do golenia i inne ostre narzędzia kosmetyczne). HCV nie można się zarazić poprzez kichanie, kaszel, używanie tych samych sztućców i talerzy, korzystanie ze wspólnej łazienki lub toalety. Według Światowej Organizacji Zdrowia na świecie zakażonych jest około 170 milionów ludzi. Celem obchodów Światowego Dnia Walki z Wirusowym Zapaleniem Wątroby jest podniesienie świadomości zdrowotnej społeczeństwa oraz zintensyfikowanie działań w obszarze walki z zakażeniami wirusami hepatotropowymi wywołującymi WZW. Zachęcamy zatem do podejmowania działań profilaktycznych zapobiegających zakażeniom, a następnie zachorowaniom na WZW.
Konkurs Wiedzy o Bitwie Warszawskiej - I etap
W pierwszym etapie Konkursu Wiedzy o Bitwie Warszawskiej, który odbył się 22 września 2020 roku, wzięli udział wychowankowie internatu RCEZ w Nisku. Większość uczestników zakwalifikowała się do II etapu.
W II etapie społeczność internatu reprezentować będą: Patrycja Długosz, Aleksandra Kubik, Filip Szwedo, Rafał Garanty, Dawid Cieślik, Sebastian Kolański, Piotr Madej.
Gratulujemy dobrych wyników i życzymy powodzenia!
Wystawa rysunków i akwareli Krzysztofa Nowaka - 24.09.2020r.
Uczniowie z internatu wzięli udział w wystawie rysunków i akwareli Krzysztofa Nowaka zorganizowanej przez Niżańskie Centrum Historii i Tradycji. Wystawę pod nazwą „Podróż z Niska do Opatowa” tworzy zbiór prac przedstawiających najciekawsze obiekty architektoniczne Niska, Stalowej Woli, Tarnobrzega, Sandomierza i Opatowa.

Krzysztof Nowak ukończył Liceum Plastyczne w Jarosławiu, jest absolwentem wydziału artystycznego Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie. Pochodzi z okolic Tarnobrzega, jest rodzinnie związany z Niskiem. Zawodowo pracuje jako nauczyciel, tworzy i prezentuje swoje prace w wielu galeriach, m.in. w Zamościu, Sandomierzu, Leżajsku, Tychach.
Niebanalne spotkania z historią
18 września 2020 roku w Parku Miejskim w Nisku odbył się wykład otwierający nowy cykl niebanalnych spotkań z historią pod nazwą „Wieki niezupełnie ciemne”.
Pierwszy wykład „Rozwój osadnictwa na ziemi niżańskiej” poprowadzili panowie historycy pasjonaci: Jacek Siembida i Tomasz Sudoł. Dodatkową atrakcją spotkania była wystawa papierowych zwierząt autorstwa Franka Żbika.
W spotkaniu uczestniczyli wychowankowie internatu RCEZ w Nisku pod opieką wychowawcy.
Spotkanie autorskie z Ryszardem Ćwirlejem w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Nisku
15 września 2020 roku wychowankowie internatu uczestniczyli w zorganizowanym przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Nisku spotkaniu autorskim z dziennikarzem, wykładowcą i i autorem powieści kryminalnych panem Ryszardem Ćwirlejem. Gość spotkania wielokrotnie nagradzany był Nagrodą Wielkiego Kalibru oraz Nagrodą Kryminalnej Piły.
„Na straży tradycji”
W niedzielę 20 września 2020 w Parku Miejskim w Nisku odbył się Koncert Kapel Ludowych „Na straży tradycji”.
Wystąpili: Niżańska Kapela Ludowa, Kapela Ludowa Młode Kurasie, Maciejowa Kapela z Lublina. Występ obejrzeli także wychowankowie internatu pod opieką wychowawcy.
VIII EUROPEJSKI TYDZIEŃ PROFILAKTYKI NOWOTWORÓW GŁOWY I SZYI 21 – 25 WRZEŚNIA 2020
W ramach kampanii profilaktyczno-informacyjno-edukacyjnej Make Sense w dniach 21-25 września 2020 roku odbędzie się VIII Europejski Tydzień Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi pod hasłem Rak głowy i szyi nie czeka! Zgłoś się do specjalisty!. W ramach tej kampanii społecznej po raz kolejny w polskich szpitalach i przychodniach prowadzone będą bezpłatne badania i działania edukacyjne, mające na celu zwiększyć świadomość opinii publicznej na temat zagrożeń wynikających z nowych zachorowań na nowotwory głowy i szyi oraz spotkania z decydentami mającymi wpływ na ochronę zdrowia.
Kampania Make Sense, prowadzona przez European Head and Neck Society (EHNS), ma na celu podniesienie świadomości na temat nowotworów głowy i szyi, długofalowo poprawiając wyniki leczenia poprzez: edukację, zwracanie uwagi na wczesne objawy choroby i skierowanie na multidyscyplinarne leczenie.
Nowotwory głowy i szyi ze względu na swoje umiejscowienie rozwijają się skrycie i wywołują objawy niezwiązane z infekcją górnych dróg oddechowych, takie jak:
– pieczenie języka,
– niegojące się owrzodzenie oraz czerwone lub białe naloty w jamie ustnej,
– ból gardła oraz problemy z przełykaniem,
– przewlekła chrypka,
– guz na szyi,
– niedrożność nosa lub krwawy wyciek z nosa.
Więcej o Kampanii Make Sense na stronie https://makesensecampaign.eu/pl/
Międzynarodowy Dzień Ochrony Warstwy Ozonowej
Międzynarodowy Dzień Ochrony Warstwy Ozonowej to coroczne święto obchodzone w dniu 16 września, w rocznicę podpisania Protokołu Montrealskiego w sprawie substancji zubażających warstwę ozonową.
W 1987 r. społeczność międzynarodowa podjęła bezprecedensowy wysiłek i uzgodniła w ramach tzw. Protokołu Montrealskiego szereg działań, których skutkiem miało być zredukowanie emisji do atmosfery substancji niszczących warstwę ozonową. Dzięki Protokołowi Montrealskiemu i jego późniejszym poprawkom, wprowadzającym dalsze ograniczenia w produkcji substancji szkodliwych dla ozonu, w ciągu kilkudziesięciu lat należy oczekiwać stopniowej regeneracji warstwy ozonowej. Z ratyfikacji przez Polskę Konwencji Wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej, 1 października 1990 r. wynika obowiązek udziału w Światowym Systemie Obserwacji Ozonu. Zapewnia on informacje niezbędne do kształtowania i oceny skuteczności działań podejmowanych przez społeczność międzynarodową na rzecz ochrony warstwy ozonowej. Jednocześnie śledzenie trendów i skali zjawiska nad obszarem Polski daje podstawy do podejmowania działań na poziomie kraju, umożliwiających minimalizację skutków zubożenia ozonu w warstwie stratosferycznej. W ramach Państwowego Monitoringu Środowiska, na zlecenie GIOŚ prowadzone są przez Instytut Geofizyki PAN i IMGW-PIB badania i pomiary całkowitej zawartości ozonu w atmosferze i pionowego rozkładu ozonu w atmosferze, wyznaczania pól całkowitej zawartości ozonu nad Europą na podstawie danych satelitarnych oraz pomiary promieniowania ultrafioletowego słońca zakresu UV-B. Wyniki pomiarów są przekazywane na bieżąco do centrów międzynarodowych oraz publikowane w formie rocznych raportów.
Programy profilaktyczne
Wychowawcy internatu we współpracy z Powiatową Stacją Sanitarno - Epidemiologiczną w Nisku realizują następujące programy:
- – Zapobieganie HIV i chorobom przenoszonym drogą płciową – edukacja młodzieży szkolnej
- – Wybierz Życie - Pierwszy Krok
Profilaktyka zakażeń HPV i raka szyjki macicy
- – Program profilaktyki zakażeń HBV i HCV "Podstępne WZW"
- – Znamię! Znam je? - czyli co masz wiedzieć o czerniaku skóry.
Wirusowe zapalenie wątroby zostało uznane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za jedno z największych wyzwań zdrowotnych na świecie, porównywalnych do takich jak HIV, gruźlica, malaria. Statystycznie wirusem HBV i HCV zakażony jest co 12-ty człowiek na świecie. Zakażenia te nie dają typowych objawów lub są bezobjawowe, co powoduje, że osoby zakażone nie są świadome swojej choroby. Brak świadomości istniejącego ryzyka następstw zakażenia i niepodejmowanie leczenia może być przyczyną nieodwracalnych konsekwencji zdrowotnych a nawet śmierci.
Program edukacyjny dotyczący profilaktyki zakażeń HAV, HBV i HCV "Podstępne WZW" jest odpowiedzią na pojawiające się wciąż nowe przypadki zakażeń. Jednym ze sposobów przeciwdziałania temu zjawisku jest podnoszenie poziomu wiedzy, pozwalającej na rozpoznawanie i unikanie sytuacji, w których może dojść do zakażenia.
Zamieszczona niżej prezentacja zawiera niezbędne informacje na temat typów zakażeń WZW. Zapraszamy do zapoznania się z jej treścią.
